ivy’s page

Het Nieuw Zeelandse avontuur begint na vijf maanden Australie dan eindelijk….

22-03-2002

Vrijdag. Vroeg op. De grote tent van Peter moet afgebroken worden. De laatste campingspulletjes die we niet mee kunnen nemen geven we weg. Allan staat al voor achten op de campsite en we weten onze spullen+de grote tent in de auto weg te werken. Peter zit in Melbourne dus die kon ons niet taxien, maar Allan wel, super service dus!

Op het vliegveld kwamen we Erik & Francoise tegen (zelfde bestemming, andere vlucht) en voor de rest konden we gratis internettend onze tijd verdrijven. Prima vlucht, shuttle naar ons hostel, eigen kamer met een bed midden in Auckland!

De

stad (1) door, eerst thermo-ondergoed gehaald in de uitverkoop en toen eten bij een Arabier. Beetje afgezet en halverwege het etentje herontdekten we dat we vandaag al weer drie jaar bij elkaar zijn en dat maakt alles natuurlijk goed…

23-03-2002

Vroeg op om alles re regelen wat we moeten regelen. Auto, Ferry, campinggear en meer. We hadden vanuit Australie al op de websites en in folders rondgekeken naar prijzen van huurauto’s. Ook gisteravond in de stad nog even rondgekeken. Voor $24 per dag all-inclusive konden we via het hostel een Toyota Starlet huren, en we wisten dat dat een prima prijs was. Het is maar een kleintje, maar dat is goed genoeg voor ons. Er hing ook een lading auto-verkoop-briefjes, maar daar hebben we even geen zin meer in, teveel gedoe voor vijf weken NZ. Ferry gelijk geboekt en om tien uur was bijna alles al geregeld. Stomverbaasd over de snelheid (we hadden hier ongeveer de hele dag voor gepland) zijn we Auckland maar ingegaan om even beltegoed voor onze telefoon te regelen (+64 202723611), beetje eten gehaald, pannetje geregeld etc… ’s avonds het gratis biertje van het hostel gehaald maar op tijd gaan slapen…

24-03-2002

’s ochtends werden we eerder dan afgesproken opgehaald, we waren al bijna klaar. Er bleek vandaag een marathon in Auckland te zijn met 200.000 mensen die de halve stad zou lamleggen. Alles moest snel-snel-snel en bij het verhuurbedrijf hadden ze zo 1-2-3 geen Starlet meer op voorraad, dus kregen we voor de Starlet-bodemprijs een

Toyota Corolla (2), een 5-deurs bak en voor ons als nieuw met nog maar een ton op de teller… Snel even de deukjes (3) en krasjes aangestreept en toen karren maar…. Een automaat met stuurbekrachtiging is na Ronnie wel heel erg saai, maar het rijdt super!

Het War Memorial in Auckland bezocht, eten ingeslagen en richting Rotorua! Onderweg ontdekten we waarom er zoveel deukjes in de auto zitten: er liggen hier zoveel losse stenen op de weg dat ze om je oren vliegen, vooral als er een grote vrachtwagen langs komt is het oppassen dat er niks door je voorruit vliegt…

In het Kuirau Park vlakbij het centrum van Rotorua konden we gratis (is hier erg bijzonder) naar

kokende meren (4) en modderpoelen (5) kijken. Het ruikt hier allemaal een beetje naar zwavel. Ik vind het echt heel onwerkelijk om te zien, maar wel erg gaaf! ’s avonds een campsite met thermal pools, waar we lekker in gelegen (6) hebben voor het slapen gaan…

25-03-2002

Nog even een brandertje gekocht (onze Oz-mate was echt te groot om mee te nemen) en we zijn naar ‘Te Whakarewarewatanga o te Ope Taua a Whaio’ Thermal reserve (ook wel

Whaka (7) genoemd) geweest. Eerst een voorstelling van Maori dansers (8) gezien. Die zijn zo verschillend van de aboriginals. Veel verfijnder, ontwikkelder en daardoor meer bijzondere cultuur. Maar goed, leuk en aardig, even op de foto (9) en op naar de spuitende geysers (10), kokende (11) en borrelende modderpoelen, blubber, stomende gaten vanuit de aarde. Allemaal erg vulkanisch (12) hier. ’s avonds op de camping in Waikite thermal valley was het overal stoom om ons heen. Heerlijk heet zwembad garandeerd lekker slapen….

26-03-2002

Naar Wai-o-Tapu park. Supergaaf! Van alles te zien: een enorme kokende

champagnepool (13), kraters, blowholes, terassen in allerlei kleuren (14) (van verschillende mineralen) en de Lady Knox Geyser (15) die zo’n 20 meter omhoog spuit om precies 10.15u Dat tijdstip is zo precies omdat ze er gewoon elke ochtend waspoeder inflikkeren… Superpark!

Toen doorgereden richting Taupo, langs de

Huka Falls (16), via Turangi naar Whakepapa op de camping. Koud ’s nachts!

27-03-2002

Met de 8 uur bus richting Mangetepopo. We gaan de

Tangariro (17) crossing lopen! Langs vulkanen, de prachtige Emerald Lakes (18), grote kraters, Mt. Tangariro (19) en Mt. Ngauruhoe, afwisselend en mooi, alleen voor ons ongekend druk. Dat is wel even wennen hier in Nieuw Zeeland, de campings zijn veel meer bevolkt met low-budget rondreizende mensen. In Australie heeft een camping-keuken een gasfornuis, en dat is genoeg. Hier zijn het er een stuk of tien gasstelletjes en tien spoelbakken en die zijn ook allemaal bezet rond etenstijd. En vandaag ontdekken we dus dat dit ook opgaat voor de wandeltracks. Het lijkt wel een wandelvierdaagse… Mis alleen de toeschouwers (de dieren missen ook een beetje). Maar goed, prachtige tocht en om half vijf kunnen we terug met de bus vanaf het andere eind en we zijn ook wel een beetje moe. Lekker slapen dus!

28-03-2002

Verder rijden. Het tempo zit er goed in, we willen namelijk op 31 maart met de Ferry naar het zuid-eiland. We vertrekken ook van dat eiland en besteden dus veel meer tijd in het Zuiden, zoals door eigenlijk iedereen wordt aanbevolen… Altijd leuk: een mooi stukje rijden naar New Plymouth, vlakbij de mega-vulkaan

Taranaki (20). Beetje gewassen op de camping, en internet wilde nog niet vlotten in dit dorp…

29-03-2002

Voor vijcen ging de wekker, brood lag al klaar, tassen waren gepakt, rijden naar North Egmont en toen de zon

opkwam (21) gingen wij omhoog op Taranaki. Nou, dat hebben we geweten. Deze 2512 meter hoge bulkaar begint met een pad dat nog wel ok is, maar voorbij de eerste hut wordt het lastiger. Een paar trapjes overleven we nog wel, maar daarna verandert het pad is losse keien. In deze grindbak staan slechts paaltjes die het ‘pad’ markeren. Op zich zou het allemaal nog niet zo lastig zijn, maar op een helling (22) van zeker 30 graden, en op sommige stukken erger, valt het klimmen niet mee. Elker 10 meter die je omhoog klimt zak je er drie naar beneden, en dat is erg vermoeiend. Het schiet nbiet op, maar al bikkelend, twee uur later, kom je op een stevig stukje. Daarna wordt het weer los vast en soms zakt de halve berg weg onder je schoenen. Na zo’n vijf uur ploeteren komen we op de top! Net door de compleet met sneeuw bedekte krater (23) heen gekomen, lekker even wat eten, maar we zien helaas nog geen vijf meter ver! De wolken hangen compleet over de berg heen, voor zover wij kunnen zien (is niet ver, dus de wolken kunnen wat dat betreft ook heel plaatselijk zijn . Toch mogen we niet klagen, want het regent hier heel veel normaal gesproken (7 meter per jaar) en het is nog droog.

Op de terugweg gaat het wel een klein beetje miezeren maar we glijden gewoon rustig verder naar beneden (gewoon lopen bestaat hier echt niet) en veel leter komen we doodop beneden. Toch moeten we nog een klein stukje verder en in Wanganui hebben we lekker gecampeerd….

30-03-2002

Spierpijn natuurlijk, maar door naar de hoofdstad van Nieuw Zeeland: Wellington! Halverwege nog even boodschappen gedaan, ook voor 1 april (ben ik jarig). In Wellington een internettoko geregeld en eindelijk mijn foto’s eraf gehaald. Naar de camping en afgesproken met Aad&Werna: we gaan ze morgen op het Zuid-eiland zien. Heb ik toch nog mensen (behalve Janneke natuurlijk) om te trakteren op een stukje taart!!

From: Janneke "[address_of_Janneke]@hotmail.com"
To: mensen thuis
Subject: kiwi
Date: Sat, 30 Mar 2002 02:38:21 +0000

Hi….

Alweer een week in Nieuw zeeland!!
Inmiddels geheel into de kokende modder, stomende vijvers, rokende aarde,
fel groene kratermeren….en zwavelgeur! Rare dingen hier op het noorder
eiland van NZ!!!

Inmiddels een paar leuke dagtochten gelopen…Bij 17 km lange Tongariro
crossing liepen we tussen twee vulkanen door…bij de Red crater konden we
opengescheurde aarde bewonderen….erg indrukwekkend! Jammer aan deze tocht
is dat hij nogal populair is….ofwel als mieren in de rij de berg
op….effe wennen….New zeeland Tramping land….

En gisteren hebben we ons hoogte record gebroken met de 2518 meter hoge Mt.
Taranaki. Om 5:00 am het bed uit om de voorspelde bewolking voor te zijn.
Klimmen…klimmen ik dacht dat er geen einde aan kwam…de laatste 1000
meter klimmen was ook nog een erg onbegaanbaar…dus voor elke meter omhoog
(met handen en voeten) gleeden we een halve weer naar beneden…
Maar op de top stonden we in een krater met sneeuw!!!! De wolken hadden zich
inmiddels samen gepakt en het zicht was niet verder dan 5 meter!! Dus hoe
die krater er precies uit heeft gezien weet ik eigenlijk niet…
Jammer van het uitzicht….maar we stonden wel boven op die vulkaan! Ik was
blij toen we 8 uur later weer bij ons bakkie stonden…een afdaling met
zicht van een paar meter is best spannend kan ik je vertellen…

Morgen nemen we de ferry naar het zuidereiland….en hier zullen we niemand
minder dan Aad en Werna ontmoeten!!..reden voor een feestje dacht ik
zo….en natuurlijk omdat Ivor op 1 april een kwart eeuw oud is!!

De groetjes en veel liefs vanuit kiwi land (Nee..nog geen in het wild mogen
bewonderen)

Janneke

From: Janneke "[address_of_Janneke]@hotmail.com"
To: mensen thuis
Subject: Nieuw Zeeland
Date: Sat, 23 Mar 2002 08:20:12 +0000

Hallo Allemaal,

Even een mailtje van Janneke en Ivor samen. Goed nieuws! Zoals het subject
suggereerd zitten we al in Nieuw Zeeland, maar het heeft nog wat moeite
gekost om hier te komen…

We hebben 4 dagen in de kerker van Kings Cross gezeten, in deze
parkeergarage komen alle backpackers bijeen waarvan de ervaren helft
probeert prachtige zo-goed-als-nieuwe autowrakken te verkopen waarmee ze nog
nooit problemen gehad hebben We weten ondertussen alles van autohandel
en hebben besloten ons in de toekomst daar verre van afzijdig te houden.

Gelukkig was het eindresultaat dat wij onze Ronnie hebben overgedragen aan
een blije Australier en wij met een gevulde beurs van het daglicht konden
genieten.

Inmiddels hebben we de Aboriginals voor de Maori’s ingeruild en we hebben er
zin in! Vandaag hebben we voor onze reis een autootje gehuurd en morgen
kunnen we gassen met die bak! We hebben namelijk reuze veel zin in vulkanen.
Ons nieuwe telefoonnummer is +64 (0)2 11723602 , we zijn bereikbaar dus we
verwachten veel telefoontjes

Groetjes Ivor en Janneke

10-03-2002

Omdat we hier besloten hebben naar Thailand te gaan hebben we nog geen vaccinaties. Vandaar ons bezoek aan de Warringah Mall. Eerst voor $28 vier nieuwe wieldoppen gehaald en toen prikken wezen halen en malaria tabletten. Janneke ging even compleet onderuit maar kwam weer bij bewustzijn toen Peter ons belde om krotketten te halen in een Nederlandse toko. Dus eerst naar Terrey Hills, achter in de auto, nog even de grote tent ophalen en door naar Smithfiled naar de

Holland House (24) om al die dingen te zien die we al vijf maanden missen: lekkere drop (dat Australische spul hier is niet te vreten), brinta, beschuit, appelmoes en kroketten! In Nederland geef je er misschien niet zo veel om, maar na zo’n lange onthouding lijkt het wel een paradijs! Peter gooide z’n mandje vol en trakteerde ons op een broodje kroket!

Terug naar huis, Fish & Chips gehaald (was dus een heerlijk snack-dagje) en de

grote tent (25) opgezet in Lane Cove NP. Daar leek het wel een grote reunie: Hollanders die we onderweg al ontmoet hadden. Een echte backpackerscamping hier, leuk zolang het vuur ver weg blijft. ’s avonds leken we geluk te hebben: de eerste geinteresseerde die voor Ronnie belde!

11-03-2002

Het leek mooi: ’s ochtends met onze potentiele kopers afgesproken op het station van Chatswood. Deze twee Zweedse jongens maakten een link testritje met Ronnie: nog nooit links auto gereden betekent met ruitewissers door de bocht en gevaarlijk dicht langs alle spiegeltjes van geparkeerde auto’s. Ze wilden er over nadenken, maar ’s avonds belden ze dat ze besloten hadden met de bus te gaan. Dat is toch dom! Rijden in Australie is een stukje cake, alleen de steden zijn een beetje stressen. Maar goed, dat wisten we nog niet toen we na het testritje de stad in gingen om te internetten….
’s avonds hadden een vreemde barbeque met

twaalf Hollanders (26): Twee stelletjes hadden net hun auto verkocht en de kopers van een van de stelletjes waren meegkomen naar de camping. Op zich was er niets aan de hand geweest, maar iedereen behalve de kopers wist dat ze min of meer waren bedonderd met een auto die was gekocht voor $1700 en nu verkocht was voor $3900. De lekkende radiator, niet werkednde airco, scheur in de voorruit en weet ik wat meer waren door de vlotbabbelende auto-verkoper platgestreken. Neem dan een paar naieve auto-nitwitten als kopers en de ramp wordt compleet op een feestavond met nogal wat biertjes. Tot laat in de avond werd bij hoog en laag volgehouden dat met de airco aan je tenen er vanaf vroren maar dat de airco aandrijfriem er vanaf gehaald was omdat de anders zo economische auto (iedereen weet dat de 4.1 liter motor Falcons een draaikolk in de tank hebben) met airco aan 1 op 3 zou verbruiken. Na het nodige bier vertelde onze verkoper uitgebreid hoe hij alle krassen al dan niet vakkundig had weggepoetst. Ik kan me niet voorstellen dat de nieuwe auto-eigenaren met een lekker gevoel de volgende ochtend zijn vertrokken, en dat zal er niet beter op geweorden zijn toen ze de verplichte autokeuring bij eigendomsoverdracht (was natuurlijk niks over gezegd) in Victoria hebben ondergaan. Behalve dat de route drastisch veranderd moest worden denk ik dat ze met $5500 beginnen met rijden… ik hoop voor ze dat het daar bij blijft…

12-03-2002

Beetje uitslapen, auto schoonmaken, rotzooi opruimen, etc. eigenlijk een beetje rommeldagje…

13-03-2002

Met Janneke naar de bottenkraker en daarna langs een garage voor een “pink slip”. Dat is een briefje dat je krijgt na een “roadworthy check” als er niets aan de auto makeert. Klopt er iets niet (valt er een wiel af, of doet een lichtje het niet) dan krijg je een witte slip, met alle gebreken op een rijtje. Het hele verhaal met wegenbelastig, registratie, green slip, third-party property insurance verschilt per staat en is zo ingewikkeld dat niemand weet hoe het precies zit. Maar goed, bij de garage stond een hele aardige Italiaanse meneer die zij dat we geen pink slip konden krijgen omdat de auto olie lekte en we de auto beter zonder pink/white-slip konden verkopen. Maar goed dat mocht niet op de backpacker carmarket waar we heen wilden, dus we zijn ’s avonds naar Peter gegaan waar we de motor met degreaser hebben schoongespoten. Als nieuw!

14-03-2002

Met Allan ’s ochtends langs de Shell garage voor een “slip”. Daar zeken ze Ronnie helemaal af: dat er misschien wel een nieuwe motor in moest omdat hij een beetje rookte en zo. Dus met een vreselijke white slip (daar stond dus ‘may require new motor’ op) naar de car-market. Daar zeiden ze dat zo’n slip toch echt niet verkocht en ze maakten een afspraak met een “mannetje” van hun…

Die keek naar de auto en zei dat we voor $220 een pink-slip konden krijgen. Toen Allan vroeg wat ze daarvoor zouden doen vertelden ze dat ze de motor zouden wassen, de bougies zouden vervangen, olielek stopmiddel en rookstopper erin zouden stoppen werd Allan furieus; pure oplichterij, en dat was het ook, het was gewoon een aanbod om een pink slip te kopen. De problemen zou je daarmee voor een weekje oplossen en de garage zou altijd kunnen claimen dat Ronnie niet rookte/lekte toen zij hem checkten. Zo’n slip zegt dus echt niets! En na Allan’s uitval hadden ze daar geen zin meer om er iets aan te doen (en wij wilden ook geen geld in een auto die je wilt verkopen steken). Maar goed, het resultaat was dat we een veel beter white slip hadden (stond alleen vaag op gekriebeld dat hij een beetje rookte), maar we hadden de laatste paar uurtjes die deze middag nog overhad nog niet zo veel geluk….

15-03-2002

Carmarket klinkt mischien leuk en aardig, maar deze bevindt zich 4 verdiepingen onder de grond in een

parkeergarage (27). Aan de ene kant is het wel gezellig met alle lotgenoten, je leert veel over auto’s en over de autohandel praktijken (allemaal amateur-oplichters hier) en iedereen die z’n auto verkoopt moet op een blikje bier trakteren… Aan de andere kant wordt je net een depressieve mol in dit daglichtloze hol dat naar uitlaatgassen stinkt, vooral omdat je de hele dag nutteloos niks doet, en dat terwijl je hier gemiddeld toch wel zo’n 3 tot vier dagen zit…

16-03-2002

Tja, niet zoveel over vandaag te zeggen, best leuk hier, maar het zou ook wel leuk zijn als ie nou echt verkocht werd. ’s Avonds

bbq-en (28) met z’n allen (29) ter afscheid van Jill&Pascal (en wij hadden nog sterretjes (30) over!)

17-03-2002

Weer een dagje in de Dungeon van King’s Cross. De koopmotieven van onze potentiele klanten beginnen zo langzamerhand duidelijk te worden. Of een Ford Falco of een busje, ons lopen ze al gauw voorbij. Daarnaast minimaal een half jaar registratie (wegenbelasting die vooruit betaald is) en het liefst een pink slip. Naast ons werd een Falco verkocht die per dag zeker een halve lieter olie lekt (gezien de grote plassen eronder) maar onze Ronnie schiet niet op. Ondertussen zijn we van $2200 vraagprijs naar $1650 gezakt, maar de geweldige verkoppverhalen komen voor ons nog steeds niet zo uit. We willen hier wel weg en doen talloze pogingen de bak te slijten. Groot nadeel is dat veel kopers rustig verder kijken, groot gelijk want het aanbod is groot, maar het verkopen schiet vandaag niet zo op… ’s avonds met Peter en Evelyn naar de

Oaks (31), en dat is wel heel leuk!

18-03-2002

Vandaag is het leuk. Twee Nederlandse meiden maken een proefritje en willen Ronnie in principe kopen. Twee Nederlandse jochies zijn evt. geinteresseerd (liepen gisteren ook al rond) en een Duitser wil hem zo wel meenemen, inpakken hoeft niet.

De Nederlandse meiden willen Ronnie door de mechanic hierboven laten testen, deze man kun je inhuren en kijkt voor zo’n $120 de kar helemaal na. Voordat deze Ronnie uberhaupt gezien heeft raadt hij het hun af. Koop nooit een Mitsubishi, alleen Falcons zijn goed. Nou ja zeg, zij waren als niet-autokenners afgeschrikt, zou ik ook zijn, ik zou em ook niet meer kopen, maar wij voelden ons wel genaaid hierzo. Van die verhalen dat in de outback alleen Falcon onderdelen te krijgen zijn geloof ik eigenlijk niet zo, ik zou wel eens willen weten over welke outback dat dan gaat, maar goed, frustratie maar even vergeten en verder met de andere kandidaten. De Duitser haakte af omdat hij minimaal 3 maanden registratie had gewild (is alleen per jaar te betalen a $800 en bij verlenging heb je een pink-slip nodig) en de Nederlandse jongens wilden precies dezelfde auto als Ronnie kopen die ondertussen verderop stond (met meer registratie). Onderweg naar de geldautomaat ontplofte die andere Magna zowat en werden de jongens door voorbijgangers eruit gehaald, zoveel rook kwam er vanaf. Op het laatste moment hebben ze toch maar van de koop afgezien, maar dat is weer een heel ander verhaal. (En zo hebben we veel verhalen van de carmarket overgehouden
Het schoot niet op en in een wanhoopspoging heb ik $1000 op Ronnie’s raam geplakt. Ondanks dat je dan het risico loopt onbetrouwbaar te lijken krgen we uiteindelijk bezoek van de australier “Dan”, die ik duidelijk maakte dat we het zat waren en we er morgen niet zouden zijn. Het was 16.30u en na een testritje en wat checks werd de deal gesloten: $900 voor Ronnie (we wilden er dus echt vanaf, en dat is gelukt!). Erik en Francoise (hun website) stonden naast ons op de camping en de carmarket en hadden hun auto (wel een Falcon en dus goedgekeurd door de mechanic hierboven) verkocht aan de Nederlandse meiden die vanochtend nog bij ons stonden…

Op de camping zat de stemming er dus goed in, hoewel ik nog wel voorzichtig was: we hadden alleen het woord van een onbekende Dan; geld was er nog niet omdat de banken al dicht waren om vijf uur…

19-03-2002

’s ochtends zenuwachtig naar Lyndfield toe. Zou het echt doorgaan? Geen verhalen van "ik kon maar 500 dollar regelen" of zo?

Joepie de Poepie! Alles ging gesmeerd;

wij kregen ons geld en hij de auto (32).

’s middags bier uitdelen op de carmarket, notice of disposal bij de RTA dumpen: vanaf vandaag ligt alle verantwoordelijkheid (boete’s, ongelukken?) voor de witte Magna met kenteken OJC348 bij onze koper. ’s avonds Peter&Evelyn en de kids mee uit eten genomen naar de

Thai (33) met uitzicht op Manly, we wilden het echt even vieren!

20-03-2002

Dagje de stad in om dingen te regelen. Tickets voor Thailand veranderd (geen stopover meer in Hong Kong), internet, burgerking om te eten en lekker slapen…

21-03-2002

Voorbereiding op de reis van morgen! Alles wassen, tent schoonmaken (schijnen ze erg precies op te zijn in Nieuw Zeeland: gebruikte tenten worden gecontroleerd op modder-resten enzo). Spullen inpakken, tja, het gaat morgen echt gebeuren! We gaan naar Nieuw Zeeland! Op zoek naar vulkanen!

From: Janneke "[address_of_Janneke]@hotmail.com"
To: ...
Subject: autootje.....driveshaftje.....
Date: Tue, 12 Mar 2002 02:36:26 +0000

Good day Mates!

Alles goed in the Netherlands?? Tja na 5 maanden hier begint ons taalgebruik
al een aardig mengelmoesje te worden tussen Nederlands en Engels.

Maar goed, weer een heele tijd geleden zijn we in Melbourne
aangekomen. Hier hebben we geslapen bij een Australisch gezin dat we niet
kenden via een echtpaar dat we niet kenden. Ja zo gaat dat in
Australie.. Erg gastvrij allemaal!

We zouden namelijk na 22:00 in Melbourne
aankomen met de boot en geen camping die ons nog in wou checken op dat
tijdstip, dus wij aan onze buren op de camping in Tasmanie vragen of zij
wellicht iets wisten.. direkt bellen en we konden bij Kim en David (hun
zoon) slapen! In een echt bed!!!! Erg leuk gezin met 3 hele jonge
kinderen.De volgende dag zijn we op hun fietsen (Die van mij met
kinderzitje) het centrum ingeweest! Heerlijk zeg weer even fietsen! ’s
avonds weer blijven slapen om de volgende dag richting Sydney te
vertrekken.

De weg naar Sydney ging via de Pacific Ocean dus het ene strand naar het
andere mooie strand. Na de fantastische wildernis in Tasmanie hadden we het
eigenlijk allemaal wel een beetje gezien een beetje reismoe laten we maar
zeggen.. We waren dan ook blij toen we Sydney inreden!!!

Maar juich nooit te vroeg!!!! Want 70 km voor Sydney lag er opeens een
groot zwart ding op de weg. We konden niet meer naar rechts uitwijken en
moesten er dus overheen!
Met een snelheid van 120 had ik het gevoel dat we door de lucht
vlogen eenmaal geland snel de auto aan de kant van de weg gezet.. Het
bleek dat wij niet de enige waren als eerste in de rij stond een
vrachtwagen. Het meer dan een meter lange gevaarte op de weg was de
wielaandrijving van deze vrachtauto!!!! Er bleek achteraf iets afgebroken te zijn waardoor
de hele wielaandrijving op de weg gevallen is!!! Voor ons stond een nieuwe
BMW en achter ons een wat ouder stel die allemaal over dit stuk massief
staal gereden waren. Veel (blik) schade dus.

Maar allemaal gezond uit de auto gekomen! Maar goed, ons voorwiel was lek en het ijzer verbogen! In middels weten wij wel hoe je een auto moet repareren dus even bandje verwisselen. Door naar de werkers en voor 75 dollar reden we veer met een nieuw voorwiel en nieuwe wieldoppen (ook verloren natuurlijk) weer verder, wat een geluk en Jim de trucker had ik vandaag aan de telefoon. Die stuurt ons morgen een cheque voor
de geleden schade en vele excuusen enzo. Tjee, je maakt wat mee hierzo. Maar
goed het had allemaal veel slechter af kunnen lopen.

Dus nu zijn we weer in Sydney. Ke raad het nooit maar we hebben hier
afgelopen zondag een broodje kroketten zitten eten in een nederlandse
winkel. (ome)Peter en (tante)Evelyn hebben ons hier mee naartoe genomen. Ze
hadden het niet beter kunnen bedenken, na al die tijd zonder is een broodje
kroket met mosterd heeel erg lekker!

We zijn op het moment bezig onze auto te verkopen net een testritje gemaakt
met een paar geinteresseerde Zweden. Wie weet??? We zijn nu erg in de
autostemming kan Ik jullie vertellen. Als Ronnie weg is gaan we de 22ste
door naar Auckland in Nieuw zeeland. Heerlijk even weer een nieuw land!!!!

Nou ik hoop van jullie te horen en tot eind mei,

Groetjes en veel liefs van Janneke

27-02-2002

Vandaag op de fiets (jaja) Melbourne in. Lachen! Fietsen in heuvelachtig gebied vlat niet mee, maar met fietspaden overal is deze stad er nog best op voorbereid. In de stad eerst maar even een reisje Nieuw Zeeland geboekt, en toen de foto’s van de camera gehaald. De tijd was al weer zo om, en na een vermoeiende terugtocht hadden we een

heerlijk (34) etentje en een gezellige avond. Nog steeds heb ik het gevoel dat het ongelooflijk is hoe de zaken nu lopen, ik bedoel, dat we zomaar bij vreemde mensen slapen, maar het is wel superleuk, zo’n avontuur!

28-02-2002

Afscheid genomen, ook van de kleine

Thomas (35) en toen doorgereden naar Wilsons Promontory. Het weer werd er niet beter op en we hebben er ook wat minder in in. The Prom, zoals het park in de volksmond wordt genoemd, is net Freycinet maar dan wat minder mooi, misschien komt het ook wel door het weer dat we dat vinden. Eigenlijk hebben we alles wat er tussen Melbourne en Sydney te zien is wel in soortgelijke in de rest van Australie gezien. Meer van’t zelfde, maar goed, eerst maar een nachtje hier op de camping….

01-03-2002

Bijgeboekt en Mt Oberon opgegaan.

Mooi uitzicht (36) maar het weer was helaas weer Zuid-Victoriaans (37); regen dus. Vanaf de camping zijn we voor een mooie strandwandeling gegaan (38), hebben we wat vogels (39) gespot en toen hadden we hier wel weer genoeg gezien.

02-03-2002

Verder gereden, bijna over een paar Emu’s heen (

ver weg op de foto (40)) en uiteindelijk uitgekomen bij Lakes Entrance. In deze buurt is het allemaal meren, (schier-)eilanden en baaien. The Entrance zoals ze dat noemen is de ingang van de zee tot het meren systeem (of andersom natuurlijk). Dit dorp bestaat voornamelijk uit campsites, hotels en toeristenshops, dus eigenlijk is het hier niet zo fantastisch.

03-03-2002

Een wandeltocht naar The Entrance gemaakt, door duin en over strand. Toen Ronny richting Croagingolong National Park gestuurd. Halverwege werden we net als iedereen daar aangehouden voor een blaastest, voor alcolhol was het natuurlijk nog veel te vroeg, maar de politieagent klaagde over ons gat in de knalpot, wat volgens hem aanzienlijk was. Nadat we beloofden het te laten fixen zijn we, na ondanks het

slechte weer (41) het prachtige uitzicht (42) van Genoa Peak bewonderd te hebben, doorgereden naar de volgende staat: New South Wales, waar het weer gek genoeg meteen opklaarde. We hadden weer zon, zee en strand in Eden!

04-03-2002

Vandaag naar

The Pinnacles (43) in Ben Lomond NP gegaan. Heel rood tegen heel wit. Lekker in de zee (44) gegaan, helaas hele sterkte stroming, dus niet verder dan dij-hoogte en zelfs dan is het oppassen. Het strand met de gekleurde wanden (45) is hier prachtig en we zijn natuurlijk weer de enigen hier. Rustig dagje voor de rest…

05-03-2002

’s ochtends even langs de exhaust pipe man net voorbij de camping. Die hoorde het al: vast een groot gat en mufflers zijn niet goedkoop. Maar goed, dat zie je allemaal pas op de brug, dus meteen even op de brug met Ronnie; “no worries mate, won’t cost you a thing to have a look”. Heerlijk die Ozzies, alles kan wel even geregeld worden, even snel tussen door; practisch.

En we hadden geluk; geen gat en de muffler ziet er nog nieuw uit. De weld (las) was gebroken en voor $20 lastte hij de boel wel weer even aan elkaar. Dus tien minuutjes later reden we met een stuk stilleren auto er vandoor…

Omhoog in de richting van Sydney, gestopt in het pitoresque toeristendorpjes Tilba Tilba. Leuke shops met handcraft boven ons budget. Mt Dromedary hebben we alleen even bekeken, maar niet beklommen; zo bijzonder was het niet. Doorgereden langs de kust naar Kiama met een

prachtig plekje (46) aan het strand.

06-03-2002

’s ochtends langs de Kiama Blowhole: een

rotsgat (47) waar het zeewater golvend inklapt zodat het metershoog opspat (48). Oppassen dat je niet nat wordt daarzo! Via een ritje (49) door de omgeving (50) wezen kijken bij de Cathedral Rocks (51). Een imposante omgeving (52) met een ruige zee (53) waar gek genoeg nauwewlijks iets over in de lonely planet staat. Heel erg ruig hier en alleen rock-hoppend bereikbaar, en moet nog heel wat gebeuren voordat dit wheelchair accessible is.

Toen in Wollongong naar de Chinees Boedhistische

Nan Tien Tempel (54) geweest; wat een rust! Naar een expositie van Qing, Ming en Ching Dynastie borduurwerk wezen kijken. Wel gek hoor, zo’n grote tempel in zo’n dorp daar. Wollonggong ook nog van wat lookouts bekeken, en toen naar de camping….

07-03-2002

We hadden het er net gisteravond met Inge en Ramon (Nederlands stel, daar ontmoet) over gehad; “Sydney zonder ongelukken bereikt; dat is toch fijn? Want het had heel anders kunnen lopen”, en ja hoor: midden op de snelweg lag een, ja, wat lag daar eigenlijk? Het was wel groot en niet meer te vermijden “BAM”, in de achteruitkijkspiegel zag ik wat auto-onderdelen vliegen (oh oh, van onze auto?). Ik vergat even te vertellen dat we 120 reden en het was een flinke klap; we stuiterden omhoog met Ronnie, en kwamen nog goed terecht. Auto eerst maar even aan de kant zetten, en er leek nog niet zoveel aan de hand te zijn. Maar ja, van het linkervoorwiel was niet veel over en op de vluchtstrook stonden we mooi achter de gestrande BMW geparkeerd die er onfortuinlijk genoeg recht overheen gegaan was (airbag ontploft, onderkant half weg). Achter ons parkeerde een auto met eveneens een lekke band, en vooraan deze stoet stond de boosdoener: een vrachtwagen. En wat bleek er aan de hand te zijn? De driveshaft (aandrijfstang) van de vrachtwagen was onder de truck vandaan gevallen; een massief stalen stang die niet veel meegeeft als je er tegenaan rijdt. Ongeveer hetzelfde effect als met 120 op een stoeprand rijden. Uiteindelijk valt de schade dan nog mee en heeft de vrachtwagenchauffeur de stang, die al bijna van de weg afgeramd was, compleet van de weg afgehaald om nog meer ongelukken te voorkomen. De stang was doormidden gebroken en de bijrijder en de chauffeur moesten elk een

helft (55) van de driveshaft dragen.

Voor ons was het te volgen recept toen duidelijk; eerst even bandje verwisselen; ligt natuurlijk

onder al onze baggage (56), en we kregen nog spontane hulp van de RTA zodat het wel heel gemakkelijk werd… We zijn verder gegaan en hebben bij de eerste de beste garage even naar de dichtstbijzijnde wrecker gevraagd (zo doe je dat met een oude auto, en we hebben er ondertussen behoorlijk wat ervaring mee) en daar hadden ze nog wel een velg voor onze auto liggen. Om de hoek zat een zaakje waar ze de band, die nog in orde bleek te zijn, er weer om heen konden zetten, en voor $45 was de schade bijna verholpen. De wieldoppen van Ronnie waren er als frisbees vanaf gevlogen (die zag ik dus in de achteruitkijkspiegel vliegen) maar voor $28 hebben we een paar dagen later 4 prachtig nieuwe wieldoppen gehaald.

Tja, en toen ons plan om naar Royal NP te gaan

camperen (57) toch maar aangehouden, de schrik zat er nog steeds goed in en we hebben onze lange looptocht maar tot morgen uitgesteld. ’s avonds genieten van de mooiste (58) zonsondergangen (59) en toen lekker slapen.

08-03-2002

Wil je wat doen, dan wordt het naturlijk slecht weer (hoewel we niet mogen klagen in Australie hoor), vandaag regent het pijpestelen. Dan maar

vogeltjes (60) knippen ( Koppie Krauw (61)) en een quick peek (62) op het mooiste plekje (63) van het park en door naar Sydney. Een blik op de “gratis camping” in Hornsby leert ons dat we daar niet moeten zijn, in Narrabeen ons tentje opgezet en ’s avonds alweer langs Peter & Evelyn, even gedag zeggen!

09-03-2002

Gewapend met foto’s van

Ronnie (64) pakken we de bus de stad in. Daar hebben we een verkoop-Ronnie briefje in elkaar gedraaid, geprint en in een lading backpackerplekken opgehangen. Tussendoor nog even de NieuwZeeland tickets op proberen te halen; ik was opeens mevrouw Bosloper geworden, en later zijn we naar de backpackers car market in Kings Cross geweest, waarschijnlijk zouden wij daar ook nog terecht komen, als het briefjes gebeuren niet lukt…

De Woolworths (Albert Heijn) mocht zich weer prijzen met onze lange termijn inkopen, toen naar Mt. Wellington (midden in de stad) via de

Cascade brouwerij (65). Janneke’s fototoestel hield er daar uiteindelijk echt helemaal mee op (liep ze al tijden mee te prutsen) dus dat werd later op de middag de stad weer in om een nieuwe te halen. Op Mt. Wellington hadden we een v/d helderste dagen van het jaar, en we keken uit op de Tasman Peninsula (66) en alle eilanden (67) daar voor de kust.

Toen zijn we na het fototoestel kopen richting Mt Field National Park gereden (een stukje terug via New Norfolk). Aan de rivier gecampeerd, en na het eten was het zo donker dat we de platypussen alleen nog maar konden horen..

17-02-2002

Uitgeslapen, en

rustig ontbeten (68) en te laat op pad om Mt. Field te beklimmen. Eerst naar Seagers Lookout geweest. Super breek-je-benen-niet (69) tochtje langs stapels (70) grote rotsen (71). Leuk uitzicht (72) voor bij de lunch. Later Doorgereden naar South West National Park, dat samen met Cradle Mt-Lake St. Clair NP en Franklin-Gordon Wild Rivers NP in een strook van 225 bij 80 km met World Heritage Area Tasmanie bedekt, verreweg onbereikbare wildernis. Bij Ted’s Beach vonden we een perfecte gratis camsite, echte Wc’s, keuken en zelfs stroom in de keuken. Aan het water ,prachtig! Voordat we gingen eten enzo eerst even langs de 140m hoge Gordon Dam (73) geweest. Voordat de dam er was, was er een stuk meer bos, maar nu meer meer (74).

18-02-2002

’s ochtends wakker met regen. Typisch Tasmanie.. Wij natuurlijk toch Mt. Sprent willen beklimmen. Over de Serpentine dam (nog een ijsel-meer: lake Pedder) de berg op. We glibberden bijna van de berg af op de momenten dat we niet tot onze enkels in de blubber wegzakten, dus deze berg laten we liever aan mooi-weer momenten over. Omdat Janneke’s nieuwe camera zoals veel van haar spullen vrij snel na aankoop niet meer werkte moesten we even door Hobart om de camera om te ruilen, maar toen snel door richting Port Arthur.

Op de Forester en Tasman Peninsula hebben ze zulke mooie dingen dat we onderweg bij van alles zijn gestopt.

Tesselated Pavement (75), de Tasman Blowhole, en vergeleken met de Tasman Arch en Devils Kitchen (76) hebben ze bij de Great Ocean Road maar kleine bouwwerkjes. Zeker 50 meter hoge bogen, zo groot en dichtbij dat je ze eigenlijk niet goed op de foto krijgt. Prachtige stukjes natuur-kunstwerk!

Port Arthur viel ons zwaar tegen: Het dorp bestond eigenlijk alleen uit een Historic Town, iets waar oude ruines opgebouwd waren en waarvoor je $20 pp moest dokken. Ons niet gezien, wij gaan wel naar de gratis

lookout (77) om over het stadje heen te kijken. Wel een prachtige camping met spots waar ze in Noosa Heads 16 tenten op kwijt kunnen….

Via Nubeena de kunstenaar Peter Adams toch maar overgeslagen en naar de

Historic Site (78) bij de Coal Mines wezen kijken. Dit niet zo toeristische plekje omvatte 200 jaar oude gevangenisresten en bewakershuisjes (79). Mooie plek om even rond te kijken! Doorgereden en vanaf Devils Kitchen de Waterfall Bay Trail (80) gedaan, waar een zielig watervalletje naar beneden stort (als het hard regent volgens de sporen wel een stuk of 4 watervallen). Petrarch Arch bekeken, maar we waren toch meer gecharmeerd van de schattige, stoere Echidna (81). Via Sorell(boodschappen) naar Triabunna, Spikey Bridge (82), Swansea naar het prachtige Freychinet National Park (83) (half Tasmanie is National Park, inderdaad). Op de volgepakte niet zo geweldige Big-4 hier een nachtje geslapen, en ons geestelijk voorbereid op onze lange bushwalk voor morgen, we gaan een overnight track lopen!

20-02-2002

Het was zo’n mooi idee: tent, slaapspullen en eten+kleren in de backpacks, vandaag 5 uurtjes lopen en morgen ook. Op de plaatjse ziet het er zo mooi en zonnig uit en zo leek het gisteren ook. Vandaag pakken zich dikke wolken samen en ziet het er dreigend uit, de

heuvels (84) in het park zijn niet meer te zien door de wolken. Maar ja, het is nu of nooit, we zijn enigszins regenbestendig dus we wagen het erop. Toch wel zwaar (85), met zo’n 3.7 kilo tent, zeker met alle andere troep+veel water. Via Lemanto Lookout (86) kwamen we langs mooie rode granieten (87) onderweg langs de kust (88), “The Hazards” genoemd. Na 2 uur kwamen we op Hazard Beach (89), prachtig strand en aan het einde (drie kwartier verder) was de eerste campsite. We hadden in het hoofd bij de volgende te camperen (en evt. in de hut daar te slapen) maar Janneke had last van haar nek, en het begon te regenen. Als een gek de tent opgezet en 5 minuutjes later scholen we voor het noodweer. Na zeker anderhalf uur hangen in de tent werd het droog, en wij zouden even wat extra drinkwater halen bij de hut. Een uur verder in de richting v/d hut en campsite waar we toch niet zouden slapen, waren we zo’n eind door de dichtbegroeide en met regen doorweekte bus gelopen dat ik mijn schoenen leeg kon laten lopen, en mijn sokken kon uitwringen. Omdat de hut tot overmaat van ramp van ramp nog een hald uur lopen was, en we ook alles weer terug moesten lopen en dat toch wel graag met licht doen, zijn we zonder water in onze fles, maar met onze schoenen vol ewerd door de drijfnatte bush teruggekeerd. TOen we met de staart tussen de benen bij onze tent aan kwamen bleek deze te drijven in een grote plas: we hadden onze tent in een klein meer opgezet. Tent verplaatst (het viel nog reuze mee) eten, tandenpoetsen, donker en dus slapen. Het liep vandaag een beetje in de soep….

21-02-2002

Wat is het dan toch fijn om de volgende ochtend gewekt te worden met de zon op je tent.

Alles lekker in de zon gehangen (90), onszelf gewassen in het riviertje, zelfs de schoenen redelijk droog gekregen, goed humeur (91) en heerlijk warm over het prachtige strand (92) (wat een verschil met gisteren (93) he?) op pad. Verder door de wildernis!

Vanaf Hazards Beach het schiereiland doorgestoken naar de in elk Tasmanie-foldertje opgenomen

wineglass bay (94). Wit strand, blauwe zee, we kennen het recept van een mooi uitzicht ondertussen wel. De granietrotsen (95) ernaast maken het hier toch wel speciaal, en een paar buitjes (toch nog) later waren we blij Ronnie weer terug te zien. Een klein stukje terugrijden (96) hadden we wel over voor een luxe camping in Swansea. Wassen, een keuken en lekker slapen. Even bijkomen van Freycinet om morgen naar Douglas Apsley NP te gaan.

22-02-2002

Hetzelfde styjhe weg langs Oyster Bay en nu rechtdoor via Bicheno met de laatste 7 km unsealed road in Douglas Apsley NP. De Douglas River en de Apsley River stromen door dit park, en omdat wij in het zuiden van het park zaten konden we een prachtige wandeling, eerst ver langs en later door de Douglas River maken. De terugweg was niet een pad, maar als de waterstand het toe laat kun je

hoppend van steen naar steen (97), soms door en over de rivier (98), dan weer hangen erboven, terugkomen. Een supertocht natuurlijk!

De Douglas rivier is een van de schoonste rivieren van Tasmanier, en hoewel het dankzij de mining industrie bijna onmogelijk is om 300km verderop in Queenstown een slokje rivierwater proeven er levend af te brengen is het water in deze rivier schoner en lekkerder van smaak dan op veel plaatsen in Australie uit de waterleiding stroomt. Bij deze rivier was een bushcamping, we waren de enigen, wat een rust!

23-02-2002

’s ochtends zwemmen en wassen in de

waterhole (99), met een klein eilandje in het midden waarvanaf je kan duiken. Rond 10 uur kwamen de eerste dagbezoekers kijken, en toen zijn we ons boedeltje gaan pakken, en even wezen kijken bij de Columba Falls (100). Voorbij St. Helens en Derby gaan campen op de gemeentecamping in Mary, waar we mooi de ruimte hadden.

24-02-2002

Door Launceston naar Mole Creek NP gereden om de Marakoopa Caves te bekijken.

Prachtige druipsteengrotten (101) met superveel Glowworms, leuk! De King Solomon Cave hebben we maar even laten zitten en we zijn langs Mt. Roland (102) naar het dorpje Sheffield gereden, waar iedereen z’n best heeft gedaan Murals op z’n huis te krijgen (dat zijn muurschilderingen). Een originele manier om toeristen te lokken, en best leuk om even langs te rijden. In Hadspen naast Launceston hebben we ons tentje opgezet op de Big-4 aldaar.

25-02-2002

Launceston ingeweest. Een Mall als elke andere, en we hebben zoals altijd niets nodig. Cataract Gorge NP was de moeit waard, midden in de stad, mooie wandeling en heerlijk gezwomen. Doorgereden door George Town naar Low Head. Tent opgezet en op pad gegaan in de richting van de Fairy Penguins. Volgens de Lonely Planet kon je die daar gewoon gaan bekijken maar zoals dat overal ter wereld gebeurt is dit voorheen ongerepte stukje natuur gecommercialiseerd, wat er in de praktijk op neer komt dat er beheerders/leasers zijn met meer interesse voor geld dan voor natuur. Een nogal onhandige meneer maakte ons er attent op dat ze dit National Park Leasten en als we het niet geloofden konden we de Ranger wel vragen en we konden een boete krijgen voor van alles en nog wat en we mochten geen flitslicht gebruiken op de pinguins etc. etc. Nou ja, dan niet. Als ie nou gezegd had dat ze geld vroegen om wat beter op die lieve pinguins te passen had hij onse wellicht een tour kunnen verkopen, maar ja, we zijn niet allemaal geboren verkopers. Dus wij zijn zonder pinguins afgedropen….

26-02-2002

De dag van de grote oversteek. Omdat de boot om 14.30u zou vertrekken, en we na tienen ’s avonds in Melbourne zouden zijn probeerden we deze ochten alvast een camping in Melbourne te boeken. “Maar meneer, u wilt een deluxe cabin? Geen enkel probleem, Credit Card en de sleutel ligt klaar, wanneer u ook komt. Wat zegt u? Een tentsite? Nou, nee, dankuwel hoor, daar houden we niet zo van na acht uur.” is ongeveer het gesprek dat met de campings in Melbourne te voeren viel. De vriendelijke oude mensen tegenover ons op de camping kwamen uit Melbourne, en wij besloten heb te vragen naar een plek war we, evt. in de auto, zouden kunnen overnachten. Meteen begonnen ze na te denken over loge adressen bij vrienden of familie, en hoewel wij niemand tot last wilden zijn was een kwartiertje later geregeld dat we vannacht bij Kim en David in een echt bed zouden slapen. Gewapend met routebeschrijving en adres zaten we ’s middags op de Devilcat. Hoewel deze catamaran een stuk sneller is dan de Ferry is dit geen aanraden voor reizigers zoals wij. Op de Ferry is allerlei entertainment, kun (gratis) onbeperkt eten wat je wilt en slaap je het grootste deel van de reis. Hier is het zes uur lang wachten en hangen, krijg je niks en het is nog duurder ook, maar goed, dat krijg je als je van reisschema verandert en van alles zit volgeboekt….

Van de boot op zoek naar

Kim (103) & David (104) en die woonden in een van voren glas-in-lood, maar van binnen modern groot huis. Leuke kids (105) (106), gezellig zitten praten en we hebben ons laten overhalen nog een extra nachtje te blijven…