ivy’s page

15-05-2002

Met de

tuktuk (1) naar het station. Om 8.45u met de 1st class aircobus. Dit is een luxe bus, maar stopt elke 10 minuten vooor mijn gevoel. In deze bus krijg je veel minder mee van de omgeving, dus doe mij de 2nd class zonder airco maar. Halverwege stoppen bij het wegrestaurant. Net Van der Valk, maar nu met rijst. Ook wel heel simpel eetgebeuren en 20 minuten later rijden we weer. Om iets na vieren komen we in Bangkok aan op het Noordelijke busstation. We moeten nu zorgen dat we de trein of bus naar Chumpon nemen. De “Taxi, Tuk tuk, where are you going?” mannetjes staan al weer klaar en wij denken slim te zijn door de bus naar het Zuidelijke busstation te nemen, daarvandaan regelen we wel weer kaartjes voor Chumpon.

Nou, de bus kost bijna niks, maar wat we krijgen is een complete sightseeing Bangkok tour. Af en toe passeren we iets identificeerbaars op de kaart en met schrik zie ik dat we na 2 uur rijden nog minstens zo ver van ons doel verwijderd zijn. Slik. Na drie en half uur in de stadsbus waren we er eindelijk, hadden we dit geweten, dan hadden we een paar gulden aan een taxi besteed.

Op het busstation doen ze dan zo haastig, maar goed bedoeld. Snel, snel, deze rij kaartje kopen en dan snel de eerste bus nemen. Dus binnen een half uur reden we richting Chumpon. In een tweede klas pauperbus. Alleen maar Thaise mensen die je dan nieuwsgierig met grote ogen aanstaren. De buschauffeur en hulpjes kunnen dan ook nauwelijks Engels, maar met een heel klein beetje Thais en goede wil kom je een heel eind.

Op de pakeerplaats halverwege, wie heeft er nou zin in eten om 11 uur ’s avonds zou je denken. Al die Thaise mensen weer rijst vreten natuurlijk. Om ons heen staan allemaal luxe bussen en wij zitten in de pauperbus aaneengepakt. Ach, is ook wel weer een avontuur.

16-05-2002

Om drie uur in de ochtend komen we aan in Chumpon. Een dorpje van zo’n 15.000 mensen. We hadden er eigenlijk opgerekend dat we een paar uurtjes op het station zouden moeten wachten maar we stapten de bus uit en het was al “where are you going?”. Nou, zo ’s nachts ben je blj dat er een paar van die verkoopgasten rondlopen. Naa Ko Tao willen we, en er wordt meteen een hosteleigenaar wakker gemaakt die met foto’s en plaatjes aan komt zetten: “Boat to Ko Tao, leave at 8.30″. We mogen bonven in z’n huis nog wel een paar uurtjes op een matje rusten en ik vind het onvoorstelbaar dat iemand voor misschien een paar gulden commissie ’s nachts z’n bed uit gaat. Moet je in Nederland proberen!

Om vijf uur gaan we eruit. Even douchen, pinnen (kan niet op Ko Tao!) en ontbijten. Met z’n allen in een busje naar de haven en dan eindelijk

varen (2). Om half twaalf komen we in de haven (3) van Ko Tao (4), het kleine duikeilandje in de golf van Thailand. Met onze bagage hoppen we van boot naar boot, om via een gammel trapje op de pier (5) te klimmen. “Taxi, taxi, where are you going?” en we kiezen iemand uit de horde die ons eerst even Tropicana laat zien en ons daarna naar New Heaven brengt. Tropicana ziet er erg mooi uit, vriendelijke eigenaresse. Toch willen we even bij New Heaven kijken want daar hebben ze een prive strand met eenzame hutten. Bij de duikshop van New Heaven aangekomen zegt de jongen dat we best bij de hutten mogen kijken (wordt je met een boot heengebracht!) maar dat het allemaal gesloten is omdat er geen water is. Het heeft al een half jaar niet geregend hier, en daar zijn ze van afhankelijk. Als er dan nog twee mensen van New Heaven zich er mee komen bemoeien komt het er op neer dat ze zelf niet weten of ze open zijn en dat ze misschien water (voor douche en wc dus) hebben. Tja, vage business dus wij nokken af naar Tropicana.

Prachtige bungalow voor ons (6), dichtbij de zee en ze hebben hier een restaurant met erg goed eten. Wat wel een beetje jammer is, is dat ze hier alleen stroom hebben van 18.00u tot 6.00u, dus overdag in je kamer liggen is er niet bij, een werkende fan is onontbeerlijk met deze tropische temperaturen. Maar goed, dat schijnt normaal te zijn op dit eiland.

Vandaag moeten we echt een beetje bijkomen van de reis, dus lekker een beetje

hangen (7) op het strand (8). ’s Avonds krijgen we heerlijk eten voorgeschoteld dus het is hier echt wel uit te houden.

17-05-2002

Om half tien zoeken we flippers, snorkel en masker uit en om tien uur stappen we in de lange houten longtailboat. Een hele dag

snorkelen rond het eiland (9)! We stoppen onderweg op de mooiste plekjes; zoveel vissen (10)! En mooi koraal. In Australie is het kleurrijker, maar hier mag het er ook zijn. Een hoop vissen, zebravisjes vallen je soms met z’n allen een beetje lastig en ik kwam nog ergens onder water een (kwaaie) baracuda tegen. We lunchen op een drijvend restaurant (11) en tussen de snorkelsessies door worden we getrakteerd op verse ananas die onze schipper (12) vakundig met een hakmes ontleedt.

De boot waar we op zitten is wel apart. Een lange houten boot met een enorme

dieselmotor (13), daaraan een hele lange as met een schroef die zowel als aandrijving als voor roer dient. De motor klinkt als een vrachtwatgen; geen uitlaat of demper dus veel herrie. Volgens de schipper heeft ie de motor uit z’n toyota pick-up truck gesloopt, wat een recycling he? De koelslangen zuigen zeewater op en er zit niks geen bescherming om de motor. Het hele zwikkie vaart flink hard maar volgens mij kan dit alleen in een land zonder voorschriften…

Naast Ko Tao liggen

drie hele kleine eilandjes (14) met erg dure accomodatie; Ko Nang Yuan. Hier stappen we af, ook voor een fotootje (15) vanaf het hoge viewpoint. Het water is nu laag, en de eilandjes vormen nu een eiland. Een unieke situatie in de wereld zeggen ze hier. Eigenlijk is het veel te heet om te klimmen, maar het uitzicht maakt alles goed.

Terug aan land

eten (16) en slapen, en dat is bijna alles wat je hier doet.

18-05-2002

Naar het dorpje Ban Mae Hat gelopen, daar zijn we ook aangekomen met de boot. Slechts een klein stukje over een slechte weg. We worden aan alle kanten voorbijgezoefd door toeristen op gehuurde scootertjes. Ach, voor die ene weg heb je niet zoveel nodig. In dit dorpje is eigenlijk niets. Beetje rotzooi en internetcafees die vier keer zo duur zijn als in de rest van Thailand. ’s Middags eigenlijk niet gedaan, een beetje uit de zon gebleven met onze verbrande ruggen van gisteren. Heerlijk leventje zo.

Wat wel heel grappig was, was het aapje aan het touwtje dat een mannetje op het strand bij zich had. Het aapje klimt

in de palmboom (17) en gooit dan alle kokosnoten naar beneden (18). Nou, je kon ze gewoon pakken, even openhakken (19) en eten maar (20)!

19-05-2002

Om tien uur even wetsuit, flippers en masker passen. Om 1 uur met de boot om te duiken bij Red Rock en in de Japanese Gardens, vlakbij de kleine eilandjes van eergisteren; Ko Nang Yuan. Het waait nogal hard maar hier is een plek een beetje uit de wind. Wel weer even wennen, maar ik vind het supergaaf.

Pak aan (21). Het koraal in Australie is mooier, maar we komen hier hele aparte vissen tegen. De divemaster die meegaat (22) weet ze ook goed te vinden; Stingray’s, triggerfish en baracuda (oppassen), longtail bannerfish en veel meer. Even van de boot (23) af springen (24). Het is zo mooi onderwater! Janneke is wat minder enthousiast, eigenljk is ze niet zo’n duikliefhebber. De tweede duik blijft ze liever op de boot en gaat wel snorkelen. Heb ik mooi de tijd om op de vissen te letten. Ik denk dat ik beter een andere duikpartner kan zoeken….

20-05-2002

Vertrekdag. Is ook wel prima. Heerlijk uitgerust op het eiland. Om half elf met de boot. Nogal hoge golven maar nog net niet misselijk. Als we het typische vissershaventje invaren staat de bus al klaar. Door een stuk of acht mensen her en der wordt je zoals altijd de goede kant op geloodsd, de bus missen of de verkeerde pakker is hier bijna onmogelijk. De tijdens de reis getoonde film getuigt, net als in de boot, van een waardeloze filmsmaak en tot overmaat van ramp is de Chinese film in het Thais nagesynchroniseerd door een cast die normaal gesproken de tekenfilms doet.

De bus stuitert ongelooflijk over de Oost-Duitse betonplaat wegconstructies maar na zeven uur rijden naderen we Bangkok. We worden eruit gelaten en in eerste instantie weten we niet precies waar we zijn. Beetje rondkijken en op de kaart helpt niet echt, maar via een toerist snappen we dat we zitten waar we willen; om de hoek bij Thanon Kao San. Het is 10 uur ’s avonds en we hebben nog genoeg energie om een aantal hostels bij langs te gaan en een leuke te vinden. Geld maakt me voor drie nachtjes niet zoveel uit, het is toch nooit veel en ik wil liever goed en lekker slapen dan een paar gulden besparen. Van hostel naar hostel, een hele mooie zit vol, een tout neemt ons een heel klein stukje mee, 100 meter dat na 400 meter nog steeds “iets verderop” is, dat houden we dus voor gezien! Uiteindelijk komen we bij New Siam Guest House, prima, en daar gaan we slapen. Heerlijk!

21-05-2002

Vandaag gaan we op zoek naar zijde. We hebben in het hoofd langs een aantal winkels te gaan, maar bij de eerste krijgen we een hele goede deal aangeboden. Precies de prijs per meter die we in ons hoofd hadden als zijnde redelijk, en we kunnen daarbij elk nog iets laten maken voor niets, Janneke een hesje en ik een blouse. Hij heeft keuze uit genoeg kleuren en we besluiten het te doen. We nemen 15 meter zijde mee voor de creatieve moeders en zusjes thuis en laten onze maten opnemen voor onze kledingstukken.

Opeens houden we veel tijd over. We besluiten naar de Grand Palace te gaan, even bedekkende kleren mee, anders kom je niet binnen, en steevast alle mensen onderweg negeren die beweren dat het special Budha holiday is en dat Wat Kaew Saw gesloten zou zijn. We komen dan ook in het prachtige

Grand Palace (25). Allemaal gouden (26) tempel-dingen, Budha beelden etc. Erg mooi, erg toeristisch. Ik denk dat een Nederlands museum nooit tien keer zo veel geld aan buitenlanders zou mogen vragen, maar hier moet je je er maar niet te druk om maken. De tempel met de Smaragden Budha is afgezet omdat er een of andere prinses (27) de Budha eer wil bewijzen. Geflankeerd door een parasol-drager en omgeven met hoge militaire piefjes zien we haar naar binnen en naar buiten gaan. Daarna mogen wij naar binnen en ik moet zeggen dat hij me wel een beetje tegen valt. Er zit hier een heel verhaal achter, de groene Budha is heen en teruggeroofd in een aantal oorlogen, heeft verdekt onder pleister gezeten, maar de esmarald Budha is maar een kleintje. Gemaakt van greenstone (jade) en niet van iets anders.

We kijken hier nog verder rond, er staat een

soldaat (28) op wacht waarmee ik op de foto ga, en eigenlijk hebben we voor vandaag wel weer genoeg wats gezien, dus Wat Po laten we even zitten.

’s Avonds gaan we uit eten bij een tent op de hoek van Soi Rambutree Terwijl ons eten geserveerd wordt gebeurt er van alles op straat. Er scheuren drie bakfietsen met eten de hoek om, de hele braderie wordt ingevouwen en iedereen staat te kijken wat er gebeurd. Wat blijkt nu; er komt politie langs die controleert of alles wel volgens de vergunning gaat, en alles dat onterecht op straat staat uitgestald wordt in beslag genomen. Wij dachten dat alleen Nederland (over-)georganiseerd was wat dat betreft, maar hier bestaan blijkbaar ook regels. Binnen no-time is de hele straat leeg, komt de politie langs en blijft een tijdje hangen om de orde te handhaven. Wanneer we even later door de straat lopen vind ik het eigenlijk maar een beetje saai. Ondertussen ben ik dat ongeregelde zootje in Thailand wel gaan waarderen…

’s avonds gaan we langs de kleermaker voor onze blouse/hesje, maar het is nog klaar. Helaas, maar morgenavond rond zes uur wel wordt ons verzekerd. ’s Avonds op straat loopt er echt een heel grappig olifantje rond. Het tettert en

stampt (29) gewoon door de straten van Bangkok. Ik mag bananen kopen die Janneke vervolgens aan het olifantje mag voeren (30). Een foto is gratis, jaja. Maar ik vind het erg leuk!

22-05-2002

Vandaag gaan we lekker shoppen in de buurt van Siam Square. Bij de bushalte worden we al weer lastig gevallen door een tuk-tuk die ons voor bijna niks naar ons doel wil brengen, alleen even bij de kleermaker stoppen voor benzinegeld… Jaja, nou, we hebben al kleren. Met de bus kom je voor drie en een halve baht (hier ontdekte ik dat er dus ook halve baht muntjes bestaan), nog geen 10 eurocent, helemaal bij Siam Square. Het ziet er

modern (31) uit waar we uitstappen; monorail, voetgangersbrug en meer spul boven de weg, grote winkelcentra. En wij lekker shoppen. T-shirtje voor mij, eentje voor Janneke, hard onderhandelen, volgende winkel in, even in het Tokyu winkelcentrum kijken. Daar haalt Janneke twee echte nep-tasjes. Heerlijk rotzooi halen zo.

Ik wil nog dolgraag langs een PanTip Plaza, een compleet op computers georienteerd winkelcentrum. We weten in welke richting we moeten lopen en we denken even binnendoor te kunnen. Het steegje verandert in een enorme achterbuurt, en we komen er steeds dieper in. Kindertjes, vies eten, overal rotzooi, kleine huisjes, zwerfhonden, alleen maar Thaise mensen. Ondanks dat iedereen ons doorverwijst de goede kant op voelen we ons echt niet meer prettig hier. We willen hier dolgraag uit, maar het is een beetje een doolhof, en we zitten er al zo diep in. Uiteindelijk komen we langs het water, een brug over, in een wijk waar weer mensen rondlopen die zich in ieder geval schone kleren kunnen veroorloven. Zoeken, zoeken, en dan komen we op de plaats van bestemming.

Daar aangekomen blijkt het een soort permanente computerbeurs beneden te zijn, met overal Norrod-achtige winkeltjes. Echt een enorme verzameling,

supergaaf (32)! Ik hoopte hier nog goedkoop computerboeken in te kunnen slaan, maar dat werkt hier alleen als je Thais leest, dan kun je goedkope (gecopieerde?) uitgaven van allerlei boeken krijgen. Het is een enorme markt met goedkope gecopieerde CDROMs, maar daar heb ik niet zo veel trek in. Het is hetzelfde aanbod als in Nederland, echt niet goedkoper, behalve de Universal PowerSavers (UPS), daarvoor bestaat hier echt een enorme markt. Komt ongetwijfeld door de slechte stroomvoorzieningen hier.

Op de terugweg nemen we een betrouwbaardere route, met de bus terug, even een paar happen eten en dan langs de kleermaker. Nou, het is echt een zootje bij hem. In de winkel zit een hele boze klant, die zou een copy krijgen van een blouse die hij in India op maat had laten maken. “O, niks gemakkelijks dan een copietje”, hadden ze tegen hem gezegd, en ze weten dat hij vanavond moet vliegen en hebben het tot aan vanavond weten uit te stellen. Hij is echt woedend en wil z’n geld terug, want de blouse die ze hem geven is echt een vod. Nou, onze verkoper probeert zich eronder uit te draaien en te liegen. “Ja, je hebt afspraken gemaakt met de andere verkoper, enne, we zitten toevallig wel in dezelfde winkel, maar het zijn twee aparte bedrijven.”, en meer van dat soort hele slechte smoezen. “O jee, waar zijn we nu aan begonnen?”, is wat ik denk, want ik begin een patroon te zien; onze kleding is eigenlijk ook nog niet klaar. Mijn blouse moet nog wat aan gebeuren en Janneke’s hesje is nog maar de voering. Ik moet zelf aangeven wat er niet goed is aan mijn blouse, echt meedenken zit er niet bij. En ook bij ons weten ze wanneer we moeten vliegen. Wij gaan op onze strepen staan, en eisen dat Janneke’s hesje vanavond nog in elkaar zit en mijn blouse morgenvroeg versteld is. Smoesjes zoals “mijn naaister is ziek”, of “het verkeer zit nu vast” hebben we nu even gehad met deze irritante gozer.

Nou, we voelen ons opgelicht door deze gozer. Een beetje eten gaat nog wel, maar de eetlust is wel een beetje weg. We gaan nog Thanon Kao San over, maar eigenlijk vinden we dat ze veel te veel geld vragen, vandaag hebben we veel goedkoper kunnen winkelen (minder toeristen daarzo), en de mensen zijn ook niet zo vrolijk. Komt misschien ook doordat de politie hier ook de stalletjes aan het oprollen is.

’s Avonds bij de kleermaker zit Janneke’s hesje een beetje in elkaar, maar het zit nog niet mooi. We hebben deze gozer goed de waarheid gezegd, dus wij zijn het slechte gevoel een beetje kwijt. ’s Avonds het terras op en flink aan de Kuat Bia Chang Jai, dus een paar flessen later onder invloed naar bed.

23-05-2002

Janneke heeft slecht geslapen, had ze toch wat meer moeten drinken. Ik reserveer de kamer voor de hele dag, want eigenlijk heeft mijn vriendinnetje niet zo veel zin om uit bed te komen, voelt zich niet zo lekker. Een klein beetje fruit eten en naar onze leuke kleermaker. Mijn blouse is prima, en is Janneke’s hesje nog niet zo perfect als ik had willen hebben. Niet geheel tevreden maar ik heb geen zin in ’s avonds weer spannend wachten, ik weet toch dat het eindresultaat niet beter wordt. Als je weet dat je genept wordt kun je maar beter je verlies nemen. Voor de rest kan ik iedereen afraden in een toeristische wijk zomaar een kleermakertje te kiezen, hoe gladder ze praten hoe meer af te raden, kies liever eentje die wordt aangeraden door mensen die in het land wonen en zelf een en ander laten maken.

Het is toch best jammer dat deze gozer de boel zo bedondert, want we hebben in heel Thailand eigenlijk alleen maar met eerlijke mensen zaken gedaan. Okee, ze proberen allemaal geld aan je te verdienen, ze verdaaien de waarheid een beetje en je zult hard moeten onderhandelen, maar als je eenmaal een deal hebt krijg je precies wat je hebt afgesproken en wordt er niet meer moeilijk gedaan over de prijs, bijvoorbeeld door moeilijk te doen met wisselgeld. Sterker nog, onze kleermaker in Chiang Mai verraste ons eigenlijk door veel meer te leveren dan wij verwachtten. We werden opgehaald met de taxi voor elke passessie, en voor niets kreeg ik nog een zakdoek mee in de stof van Janneke’s pak. Maar goed, voor dertig gulden hebben we nu een mooie blouse voor mij en een okee hesje voor Janneke. Wat dat betreft gaat het gelukkig maar om weinig geld. En we zijn zooooo blij dat we onze pakken wel bij een goede kleermaker hebben laten maken!

Vandaag gaan we een beetje eten, internetten, op bed liggen, rondlopen. ’s Avonds nog wat rotzooi gekocht op Thanon Kao San, en als je vrolijk bent is het toch best leuk winkelen daar. Gewoon blijven lachen, ouwehoeren en vooral in het Thais afdingen; vinden ze prachtig! “Thao rai nii? Saam-loi-haa-sip baht? Mai chai, phaeng deng! Nung-loi-yii-sip baht!”.

Maar goed, aan alle mooie dingen komt een eind, en dit is een eind waar we eigenlijk al naartoe hebben geleefd. Nog een laatste

blik (33) uit ons hotel. Om tien uur worden we opgehaald met een taxibusje, we gaan naar het vliegveld. Rond half twaalf kunnen we inchecken, en het is echt heel gek, want opeens staan we tussen de Hollanders. Die zijn lang en blank en spreken dat heerlijke taaltje. Ik verbaas me altijd weer over die foute randstedelingen in trainingspak die dan zo’n Thais vrouwtje aan de haak hebben geslagen waarmee ze dan in gebrekkig Engels (beiden) moeten communiceren. Maar goed, die staan er dus ook tussen.

Na het inchecken kunnen we nog een beetje tax-free shoppen, maar shag voor mijn vader zit er niet in; dat kennen ze hier niet. Janneke valt bijna om. Ik krijg het kouder en trek mijn afrits-broekstukken aan, wat altijd door lachende Thaise mensen wordt gadegeslagen. Na lang wachten/hangen kunnen we het vliegtuig in. We gaan weer naar huis!

24-05-2002

Landen gaat prima, uitchecken en meteen wennen aan de assertieve en brutale hollanders. Een van de schoonmakers op Schiphol zegt: “Ken je niet effe uitkijken, ik ben hier aan het schoonmaken?” tegen een passant. Een typisch voorbeeld van iets dat ik nooit in Australie, Nieuw Zeeland en zeker niet in Thailand ben tegen gekomen. Zometeen gaat mijn zus Esther Post heten, woon ik voorlopig

bij mijn ouders (34), komt voor ons de Euro en moeten we even zien wat er van politiek Nederland is overgebleven. Ja, het wordt echt wennen….

Nou, het etentje werd natuurlijk iets met rijst, maar wel iets speciaals. Ons superdeluxe Riverside House huisvestte tijdelijk ook een paar Amerikanen die een goede tip hadden. We aten in Speed59 en de naam was ook het enige wat daar niet in Thaise letters stond. Normaal gesproken zou je daar niet heen gaan omdat je geen idee hebt wat ze aanbieden en wat het kost, maar we hadden dus gehoord dat je daar voor 59 baht (fl 3,50) p.p. onbeperkt kon eten op een

fondue/gourmetstel (35) verhit door hete kolen.

’s Avonds nog even de nachtmarkt over geweest maar we hebben geen klamboe kunnen vinden. Maar even zien of we de komende dagen zonder kunnen overleven.

07-05-2002

Om 10 uur worden we opgehaald door Mr. M en Mr. Ten, onze guides. We gaan op drie daagse trekking in Don Inthanon National Park. In de truck zitten de drie andere deelnemers, Pascal en Christel uit Nederland en Bosko uit Canada.

Achter in de truck een beetje rijden. Tijdens de rit vraag ik me even af of ze hier nou links of recht zouden moeten rijden, maar wanneer we vanuit een bocht geteoeter horen van een ander auto zwenkt de truck naar links en zoeft er een auto voorbij. Ze houden er hier een nogal fatalistische rijstijl op na, maar alles lijkt meestal goed te gaan.

Pascal komt net uit Nepal en vind dat Thailand erg rijk en westers is. Ach, ‘t is maar net vanuit welk perspectief je tegen een land aankijkt.

In een dorpje stoppen we. Een half uurtje voor ons om water in te slaan en een ijsje te eten. De gidsen regelen eten enzo, dus wij hoeven lekker niks te doen. Klamboe hebben we volgens hen niet nodig, daar wordt voor gezorgd.

Nog een stuk verder de rimboe in geregeden en toen uitstappen. Lopen!

Echt oerwoud (36). Bananeplanten, palmbomen, bamboe, water, vieze insecten, van alles. Na twee uurtje kwamen we bij een dorpje (37) aan van de Hmong stam. Daar gingen we lekker slapen op houten planken, maar zover was het nog niet. Bijna iedereen uit het dorp was aan het werk op de rijstvelden (38) naast het dorp. De kinderen (39) vinden ons daar erg interessant (en andersom (40)) maar communicatie is erg lastig, zelfs dat kleine beetje Thais dat we hebben opgepikt is onbruikbaar omdat deze Hilltribe weer een eigen taal heeft. De dieren zijn in grote getale (41) vertegenwoordigd; kippen, varkens, honden, alles scharrelt door het dorp, af en toen krijgen ze wat etensreseten en ze slapen onder de huizen.

Al met al een armoedig dorp. Geen stroom, geen water, geen luxe en met twee gezinnen in een hut is niet echt privacy in je leven. Wij krijgen ’s avonds heel lekker eten; op een kampvuurtje weten onze gidsen een heerlijk etentje met soep vooraf te bereiden. Het wordt

prachtig opgediend (42), is veel te veel, maar gelukkig wordt het achteraf niet weggegooid. De dorpsmensen weten er wel raad mee. De Hmong verdienen nog wat geld door drankjes (water/fris/bier) aan ons te verkopen. Drie keer zo duur als elders is nog steeds erg goedkoop en ik kan met eigen ogen het goede doel van de opbrengst aanschouwen.

We hebben geen muskietennet nodig in dit dorp, maar we smeren ons toch in met anti-muggespul. Dat kleine beetje slaap dat je hier in zo’n hut op de planken kunt krijgen koester ik en laat ik liever niet verstoren door een muskiet.

Midden in de nacht begint het keihard te plensen. Met bakken komt het uit de lucht en af en toen komt er een vochtige wind voorbij, gelukkig houden we het droog.

08-05-2002

Om 3 uur begint er al een haan te kraaien, kip te kukelen en big te knorren. Het wordt langzaamaan een beetje lichter en ik verbaas me over de herrie om ons heen. Het is dan ook niet gek dat de dorpsmensen om 5 uur al aan het werk gaan en ik probeer nog wat te rusten en om 7 uur kunnen we al ontbijten.

Eerst 3,5 uur door de jungle gelopen. Prachtig hier! Anders dan in Australie. Veel bloemen, heel mooi en vreemde

insecten (43)! Omdat het vannacht hard geregend heeft zitten we onder de bloedzuigers (44) onderweg, lange broek aan met sokken eroverheen dus!

Het getetter in de verte past onmiskenbaar slechts bij een dier:

olifanten (45)! In het bos zien we ze ook al lopen en zometeen gaan we er op rijden. Eerst even lunchen en terwijl ik m’n schoenen uittrek krijg ik enorme jeuk op m’n voeten. Deze zwellen op en m’n handen en vingers ook. Even ben ik bang dat ik de Elephant Man wordt maar iedereen speculeert er op los met meest aannemelijk diagnose dat het een allergische reactie ergens op is. Het resultaat is echter dat m’n ledematen vocht vast houden. Mar goed, we gaan toch olifant rijden (46), trage boel maar wel superleuk. Wat een beesten! We gaan over een modderig paadje waar geen wielvoertuig over heen kan. Toch wel handig zulke dieren.

Wanneer we afstappen moeten we nog twee uur lopen. Een van de guides heeft een

vogelspin (47) uit een holletje geport (zou ik zelf nou nooit opkomen) en na een soort van gif-angel castratie mogen we voelen/spelen.Tot overmaat van ramp glijd ik onderuit en verstuik ik m’n enkel dus alles blijft dik. We komen bij het volgende dorpje van de Karen. In de Karen-Village ziet het er leuk uit. Mensen in traditionele kleren, stevige huisjes (48), alles net iest beter voor elkaar dan het vorige dorp. Wij gaan lekker even het riviertje (49) in om af te koelen.

’s avonds een geweldig lekker etentje maar ik heb niet zo veel zin. Ik ga liever slapen, liggen onder de klamboe die hier hang en ik hoop maar dat het niet weer gaan regenen vannacht aangezien de sterren zichtbaar zijn door het bamboedak.

09-05-2002

Niet zo goed geslapen. M’n voeten blijven heel dik en m’n linkerhand ook. Gelukkig hoeven we maar een klein stukje te lopen vandaag. Ontbijt met toast, knap hoor, zonder broodrooster. Na het lopen staat er een truck klaar die ons naar een dorje rijdt om te eten. Daarna stappen we op een

bamboeraft (50). Best leuk. Bamboe is hol en blijft drijven, als je een zootje van die dingen aan elkaar bindt kun je prachtig raften. Het is wel een beetje suf, maar het uitzicht is erg vermakelijk. Het riool wordt gewoon in de rivier geloosd, er staan buffels in het water, spelende kinderen en verderop mensen die zich in het (zelfde) water wassen. Na anderhalf uur heb je er ook wel genoeg van, we stapten weer in de truck om nu naar de hoogste berg in Thailand te gaan: Don Ithanon…

Onderweg stijl de heuvel op. Onze truck begon wel erg hard te ratelen en toen we uitstapten reed een van de gidsen de auto omhoog, zonder ons. Tja, en wij lopen. Janneke pissig omdat ze niet even aankondigden dat we moesten lopen; geen water of hoedje mee, maar goed. Gelukkig kregen we een lift (spring maar acher in de laadbak) en er werd geregeld dat we samen met een andere trekking groep omhoog gebracht werden. Even een half uurtje

tempels (51) kijken, best leuk zo hoog. 2850m en een beetje, lekker koel, normale begroeiing maar niet zo’n bijzonder uitzicht. Het was vochtig dus eigenlijk kijk je op een waas/mist.

Gezellig met twee Nederlandse meiden zitten ouwehoeren op de terugweg en toen werden we weer bij ons guesthouse gedropt. De zoon van de eigenaars bracht ons met de auto naar het ziekenhuis. Sing Tao is maar 16 maar rijdt volgens eigen zeggen al drie jaar. Hij mag nog wel niet rijden (pas bij 18) maar ’s avonds is de politie naar huis volgens hem. Het is gelukkig maar een klein stukje, het is een stevige auto en ik ga er vanuit dat we niet erger in het ziekenhuis terecht komen.

De dokter spreekt verbazend goed Engels en i.p.v. de door mij gevreesde medicijnman-cursus heeft deze geboren en getogen Amerikaan een geneeskunde studie in zijn geboorteland afgerond. Het was een allergische reactie op iets in Thailand in plaats van de boze geesten uit te drijven waar ik bang voor was kreeg ik gewoon antihistamines.

Nou lekker weer terug met een lading pillen, het doktersconsult van een tientje plus de medicijnen werden vergoed door de trekking-reisverzekering dus ik kreeg het voorgeschoten geld meteen terug. Snelle service!

10-05-2002

Eerst lekker uitgeslapen en toen de stad in voor kleding: een mooi maatpak moet hier wel lukken. Het stikt echt van de kleermaker en na wat rondshoppen weten we precies wat we willen hebben en wat het ongeveer moet kosten. We komen bij “Lanna Taylorshop”, aangeraden door de guesthouse eigenaresse (laat zelf haar kleren daar ook maken), we werden daar goed geholpen maar hij vroeg volgens ons veel te veel. Na meer dan een half uur onderhandelen waar we al onze kortverworven onderhandelingsvaardigheden uit de kast moesten halen kwamen we uit op een volgens ons redelijke prijs. Als ik in Nederland 70% minder zou betalen dan de initieele prijs zou ik nooit meer teruggaan naar die oplichters maar hier hoort het er gewoon bij. We hadden nog US$100 in onze portemonaie vanaf het begin van de trip, de rest betaalden we in Baht dus voor ons gevoel betaalden we echt een schijntje voor twee keurig op maar gemaakte pakken. Wij blij terug en erg benieuwd naar het resultaat. We zijn daar zo uitgebreid opgemeten dat het ook wel keurig moet komen zitten.

’s middags zitten internetten. M’n foto’s moeten er echt even af. De verbindingen zijn hier echter als stront door een rietje (hoewel zo’n uitdrukking hier met dat eten wellicht ook een andere betekenis krijgt) en ik laat m’n foto’s eerst wel op CD zetten. Beter dan zes uur wachten.

11-05-2002

’s ochtends werden we opgehaald voor onze

kookcursus (52) bij Baan Thai (www.cookinthai.com, kijk onder webfoto-album bij 11-5-2002 en zie ons). Dat is zoals de naam suggereerd (voor Thai sprekenden dan) een kookcursus bij iemand thuis. Verbazingwekkend goed georganiseerd deze cursus. We gaan eerst over de markt (53) (met een suf mandje) waar van alles wordt uitgelegd over Thaise groenten, kruiden en fruit (54). Met onze mandjes vol terug hakken, stampen en mengen we er op los en ons eerste recept is pàw-pía (spring rolls), een soort loempia. Lekker, lekker en Janneke’s kleine maagje zit al na de eerst gang vol. En we moeten er nog vijf!

Koken en bakken (55), rijst met curry, vlees, vreemde groenten, echt een hele leuke dag met een best leuke groep (56). ’s avonds hoef je dus ook geen eten meer en dat is maar goed ook want we werden thuisgebracht en even later staat de volgende taxi klaar om ons naar de eerste pas-sessie te brengen. Er moet nog een en ander versteld worden maar het wordt echt heel erg mooi!

12-05-2002

In het begin vond ik het nog heel bijzonder om uit eten te gaan, maar nu we niet meer anders (kunnen) doen verlang ik wel weer eens naar zelf aardappels, groente en vlees koken. Maar goed.

Vandaag bezoeken we de fabrieken. Rondom Chiang Mai wordt echt van alles gemaakt. Echte vaklui op het gebied van

houtsnijwerk (57), bronsgieten, sieraden en veel meer. Eerst gaan we langs een “umbrella”-fabriek, waar ze natuurlijk parasols ipv paraplu’s maken. Van pepier, en ook dat maken ze zelf. Gewoon een beetje schors fijnstampen en filteren maar. De zijdegabrieken bezoeken we. De edelsmeden en een houtsnijproductiebedrijf. Bij elke site hanteren ze hetzelfde concept: Je wordt ontvangen door 1, 2 of 10 (afhankelijk van hoeveel geld ze aan je kunnen verdienen) vriendelijke knappe Thaise dames. Het productieproces wordt uitgelegd terwijl je langs de arbeidsplaatsen wordt geleid. En dan al heel snel wordt je in de bijbehorende shop gedumpt (58) in de hoop dat je iets van de lokaal gefabriceerde, maar helaas iets overprijste goederen gaat kopen. Dezelfde spullen koop je voor minder geld in de stad of op de markt dus wij weten wel waar we moeten zijn. Toch erg leuk om te zien hoe al die dingen gemaakt worden.

’s Middags om 5 uur weer opgehaald door de taxi. Nou, wij zijn helemaal het meneertje en mevrouwtje in ons pakkie. Efficient laten inpakken voor de backpack en wegwezen!

Na het eten de nachtmarkt op. We eten bij de Mac (eindelijk weer iets bekends). Het regent en dat blijkt spectaculair te kunnen zijn. De stroomdraden hangen hier als pakjestouw in de lucht in de willekeurigheid van Mikado. Deze kluwen draden is niet per definitie allemaal geisoleerd en wij konden genieten van vuurwerk: meters ver vlogen de vonken alle kanten op, maar wellicht is dat hier normaal.

We beginnen het onderhandelen goed onder de knie te krijgen en kopen een hoop goed bedoelde rotzooi. Elk een horloge. Janneke twee topjes. Dassen. Ondergoed. Sjaaltje. Een hoop zijden spullen, merkspullen; allemaal nep. Een Nederlands meisje dat we eerder opntmoet hebben loopt met een echte Northface rugzak rond die na drie dagen bijna compleet uit elkaar ligt. Janneke’s horloge blijft dezelfde avond al niet meer te lopen dus het is ook echte rotzooi die hier verkocht wordt. Het horloge is met een (gratis) batterijtje weer aan de praat maar het blijft uitkijken wat je hier koopt.

Wij lopen met tassen vol weer naar ons hostel maar een van de marktlui zegt nog “kijken-kijken maar niet kopen” als ie hoort dat we uit Nederland komen. ‘t Is wel duidelijk dat ie niet weet wat dat betekent….

13-05-2002

Vandaag nemen we afscheid bij Riverside Guesthouse. In zo’n korte verblijftijd hebben ze echt hun best gedaan om een band te bouwen. Ik heb het idee dat ze zo goed voor ons gezorgd hebben en het is bijna jammer om weg te gaan. Maar ja, we zijn hier ondertussen al een week, niet echt gepland, en het wordt weer tijd om verder te gaan. Met de tuk-tuk naar het station, kaartje kopen in een gewone Thaibus en binnen no-time racen we richting Sokhutai. Het is echt te gek voor woorden hoe die buschauffeurs hier rijden. Inhalen in een bocht moet kunnen; gewoon toeteren en elk tegenliggend voertuig dat kleiner is moet maar over de vluchtstrook. We hebben geen aurco maar met alle ramen open in het heerlijk. Vijf uur laten arriveren we op de plaats van bestemming en uit de lonely planet hebben we twee leuke hostels. Op het station loopt natuurlijk weer een lading mensen rond om je vervoer, accomodatie en meer aan te smeren. Een eigenaresse van een hostel probeerde ons weer mee te lokken maar wij wilden naar Friend Guesthouse. Volgens haar werd daar verbouwd en je blijft er gewoon om lachen!

Alleen dit keer bleek het echt waar! En bij Ban Thai werd ook verbouwd (we zijn er dus fysiek wezen kijken) en de bungalows daar waren slecht. Met ons in de taxi zat een Oostenrijkse die ook accomodatie zocht en een Thaise die de hele tijd zei dat we bij TR’s Guesthouse moesten zijn. Na haar twee keer (onterecht) genegeerd te hebben en we het toch niet zo goed voor elkaar kregen besloten we het maar een kans te geven. Nou, een prima kamer, schoon hostel voor geen geld! Lekker even bijkomen en het stadje in.

De nachtmarkt bleek hier voornamelijk uit eten te bestaan, lekker en het kost niets. Beetje internetten tegen de regen is een van onze vaste rituelen en in het hostel nog een biertje voor het slapen gaan.

14-5-2002

’s ochtends op zoek naar normaal ontbijt. Eigenlijk niet te vinden dus we eten wat fruit van de markt en wat broodjes uit de supermarkt. Met de bus naar

Oud Sukhotai (59). Fietsen gehuurd (60). Het lijkt een beetje op Ayuthaya; een hoop oude ruines (61) van tempels (62). Verschil is dat de boel hier niet in de pan gehakt is maar gewoon verlaten uit desinteresse. Totdat er toeristen kwamen natuurlijk.

Het is echt heel heet dus we blijven drinken en na zes tempels heb ik het ook wel weer gezien. Terug met de bus en met de

tuk-tuk (63) door naar het busstation. We kunnen ons kaartje pas kopen om 17.00u volgens de baliemedewerkers en als we meer dan twee uur wachten later terugkomen blijkt de bus vol te zitten. Lekker is dat! Heel misschien kunnen we om 21.30u mee maar daar hebben we geen zin in. Het wordt al een lange reis…

We gaan weer terug naar ons hostel en hebben een bus voor morgen geboekt. Volgens “Tom”, een reisbureau mannetje op het station, moeten we bij hem alvast een bus-bootticket kopen omdat het anders helemaal vol zit. Hij verkoopt niet wat we willen; hij heeft een bus-boot-combinatie naar Ko Samui over Surat Thani en dan moeten we nog naar Ko Tao. “Big wind in rain Season. Boat Ko Tao not going. Ferry to Ko Samui always going”. Nou ja, laat maar lullen dus, gewoon richting Chumpon en daar zien we het wel verder….

From: Janneke "[address_of_Janneke]@hotmail.com"
To: mensen thuis
Subject: Bangkok
Date: Tue, 21 May 2002 09:14:22 +0000

Hallo allemaal…..

Alles weer een beetje op orde in Nederland????…..Hmmm…..ik ga vast nog
wel iest van de verkiezings- en PF-nasleep meekrijgen…..

Tja, het is echt zover…….we zitten nu in Bangkok en vrijdag ochtend
heel vroeg gaat ons vliegtuig weer naar Nederland toe…..einde reis is nu
echt in zicht…..

De laatste weken hebben we leuke dingen gedaan in Thailand….In het hoge
noorden zijn we de jungle in geweest….Hill tribes bezocht…..deze dorpen
zijn fascinerend om te bezoeken…
een leven zonder elektriciteit….kun je het je voorstellen…in het donker
met je zaklampje naar de (enige) wc maar dan je hele leven??? Koken op een
vuurtje?……toch maken ze de lekkerste maaltijden klaar.
Olifanten rijden ging wel minder snel dan ik verwacht had….maar wel gek
hoor boven op zo’n groot beest…. Onze guides mr. Ten en mr. Em probeerden
ons veel te vertellen over de jungle en het leven in de tribes….Door
gebrekkig engels was de comminicatie toch wat moeilijk….maar alle gekke
inseckten die ze lieten zien markten zeker indruk…..en vooral de
vogelspin….

Gisteren zijn we terug gekomen vanuit het zuidelijk en tropische eiland Ko
Tao. Hier hebben we heerlijk gesnorkeld, gedoken en genoten van onze laatste
daagjes buitenland….aloah aloah….

De kans dat ik jullie snel weer zie wordt met de dag
groter……..leuk…leuk….leuk….

Heel veel groetjes Janneke

From: Janneke "[address_of_Janneke]@hotmail.com"
To: people@home
Subject: bananen Thailand
Date: Mon, 06 May 2002 10:31:01 +0000

Sawadee….

Ja, we leven nog hoor…..maar dat is wel even wennen hier in
Thailand….van een budget backpacker naar een rijke toerist….zo voel ik
me een beetje….

Bangkok hebben we snel verlaten…. daar kan je als buitenlander nog geen
twee seconden twijfelen of je wordt door opdringerige verkopertjes
aangesproken; ‘where are you going’….. ‘Tuk Tuk (Thais brommer taxitje) for
50 Bat’….’Big Bouddha special holiday (?)’…. ’special offer, only
today’…. enz…. van je afslaan moet je ze… en dat afdingen vinden we ook
maar niks….

Inmiddels heel wat leuke tempels gezien…. en vooral de markten zijn
leuk…. eigenlijk is heel Thailand een grote braderie…. overal staan
kraampjes met mensen die iets willen verkopen…. ondanks armoede(in onze
ogen) ziet iedereen er hier trouwens goed en blij uit!

Ivor is inmiddels met een autodidactische cursus Thais begonnen…. en weet
de Thaise mensen zo altijd weer aan het lachen te brengen….
Die tros bananen waren tien Bat… Ivor tegen oud vrouwtje: ‘Sip
Bat’…. komen er een hele lading oude vrouwjes aan die giegelend uit gaan
leggen wat dan wel niet twintig bat is (yi-bat)….. effe nazeggen en daar
gaan ze weer… hi hi hi….. Mensen waarderen het erg als je een beetje Thais
probeert!

Morgen gaan we op trektocht in een National Park in de buurt van Chang
Mai… dat gaat vast leuk worden…

Groetjes….

Janneke

Echt supergaaf dat

dolfijnen (64) gebeuren, maar het lijkt al weer heel lang geleden wanneer ik nu zit te typen. Terug op de wal op weg richting de Banks Peninsula Even door Christchurch en dan het heuvelachtige schiereiland op. Met de ondergaande zon (65) geeft levert het prachtige beelden (66) op en om een uur of zeven belanden we op de camping met prachtig uitzicht op Akaroa De campingeigenaresse kan me in het Hollands inboeken en voor de rest doen we vanavond niet veel.

27-04-2002

Door de rue’s van Akaroa zoeken we het information center. Dit prachtig gelegen dorpje is als eerste door de Fransen bezocht, vandaar allerlei Franse straatnamen hier. De Engelsen hadden er volgens het net gesloten verdrag van Waimangu recht op dus dat feestje ging niet door. Als de Fransen net iets sneller waren geweest was het Zuideiland wellicht “Isle de Sud” o.i.d. geweest.

Met een dramatisch slechte kaart zoeken we de beginplek van onze tocht. Ergens vandaag heb ik mijn hoed laten liggen, helaas, misschien even een nieuwe bestellen bij de verkoper in australie als we terug komen. Natuurlijk even de side-trup naar een uitstekende

rots (67) met dito view (68) gemaakt. De terugweg met een stuk over de weg is minder en met deze kaart (niet op schaal maar uit de losse pols getekend) raken we een paar keer het pad kwijt. Bij de Tree Farm hebben ze de route voorzien van allerlei grappige levenssperueken en we zijn blij weer terug te zijn….

28-04-2002

Terug naar de Cheapy Cabins in

Christchurch (69). We krijgen een drie keer zo’n grote cabin als het kippehok van de vorige keer, prima! We hebben vanochtend de tent goed, droog en schoon ingepakt want we gaan ermee naar de Cashconverters. Na een half jaar is ie echt een beetje af, niet de moeite om naar huis te sturen en meenemen wordt ook zo’n geregel of gesleep. De slaapmatjes, daar geldt een beetje hetzelfde voor en we verkopen het hele zwikje voor $NZ 100. Veel als je het mij vraagt. Overdag nog even de stad in en ’s avonds uit eten bij de Pizza Hut. Het is onbeperkt eten voor ons vanavond en na een tijdje bunkeren vraagt de serveerster subtiel of we nog steeds aan het eten zijn. Haha!

29-04-2002

Laatste vuldagje in Christchurch. De stad beginnen we al te kennen. Vaste internetplek enzo. Janneke wortdt nog even ge-gyropractiseerd en ik verpats onze mobiele telefoon, begin de smaak duidelijk te pakken te krijgen.

Vanavond duiken we een cabin in een Top10 Park in. Even wassen en de auto uitmesten en onze laatste ondertussen alweer verzamelde troep weggooien en -geven.

30-04-2002

Koninginnedag! Maar voor ons vliegdag. Nog even door de wasstraat en de auto inleveren maar. Ze kijken echter niet eens naar de auto, en dat verbaast me, het is wel goed. Prima! Met de bus naar het vliegveld, even grote plasticzakken om de backpacks en inchecken. Even taxfree shoppen en vliegen maar. Onderweg een prachtig uitzicht op de

bergen met sneeuw (70) maar dat wordt al gauw ingewisseld voor zee.

Vier uur later weer landen in Sydney, even een hostel regelen en ’s avonds een biertje op

Darling Harbour (71), ondertussen een vertrouwd stekkie.

01-05-2002

Nog van alles regelen. Bankrekening opgezegd (met geld van de verzekering en Jim Hawker van het ongeluk), Lonely Planet Thailand gehaald, kadootjes, hamer, allerlaatste kaartjes op de bus en toen met de trein naar Gordon Station om Peter weer te zien. Wat is dat weer leuk en het is meteen gezellig.

Ik wil toch echt nog langs de plek van de grote verhalen die ik vroeger altijd hoorde: Kimbrikki Tip. Lachen joh! Een grote vuilnisbelt waar

van alles te halen is (72), nou ja, vroeger meer dan nu als ik de verhalen goed begrijp.

’s Avonds gaan we

uit eten (73) bij de Duitser op de hoek bij Peter die ons cocktails en voorgerechtjes aansmeert (”Etwas zu knibbeln?”). Een geweldige verassing dat Peter & Evelyn vanavond een luxe motelkamer (74) op de hoek hebben geregeld en ik kan het niet geloven maar moet nu toch echt voorlopig definitief afscheid nemen van m’n nichtjes en neefje

02-05-2002

Heerlijk geslapen, koffie gedronken en voor het laatst in Terrey Hills. Toen in de grote bus naar het vliegveld. Afscheid nemen is dan nooit echt leuk en binnen no time zaten we in het vliegtuig op weg naar Tai Pei.

Onderweg woestijn, zee en land. Landen en weer effe wachten.

Vanaf Taipei in het vliegtuig naar Bangkok. We gaan echt naar Thailand! In het vliegtuig wordt ik toch een beetje onrustig; we komen om 2 uur in de nacht aan en hebben geen accomodatie, en dat in een land waar je de taal niet spreekt in een stad vol oplichters, als je de verhalen mag geloven. Eigenlijk hebben we geen idee wat we moeten verwachten.

We stappen uit, door de douane, spreken met twee Nederlandse meiden af een taxi te delen en worden na de douane en bagagecollectie opgewacht door een horde taxi-mannetjes, zakkenrollers? en andere oplichters die overal veel te veel geld voor willen. Maar ja, ik ben moe, eigenlijk staat m’n bio-klok op vijf uur ’s nachs en ik heb nog niet geslapen, heb een reis van vijftien uur achter de rug dus we vinden het allang best als de taxi ons voor zes gulden p.p. naar het hostel wil brengen. Het is te veel geld, maar zolang je niet te dure dingen doet kun je ook niet voor veel geld opgelicht worden.

Buiten de aankomsthal: Bam. Het is twee uur ’s nachts aar het is hier heet en vochtig. ff wennen hoor! Te veel kleren aan en mee voor deze temperaturen.

Met de taxi. De chauffeur blijft maar lachen en probeert in gebrekkig Engels een gesprek aan te knopen. Links rijden ben ik al aan gewend maar het is wel fijn als mensen gewoon in een laan blijven rijden. Iedereen slingert maar wat en soms rijden er vijf naast elkaar op deze driebaansweg. Nou ja, gelukkig rijdt ik zelf niet.

We rijden door de mensenmassa op Thanon Chakrapng, waar ze nog een braderie hebben, en slaan de ziujstraat in, Roi Sabutree o.i.d. We gaan er uit bij Sawasdee House, een prima hostel volgens Australian Backpackers. Zo zier de entree er ook uit, maar de kamer die we krijgen heeft een (echt) vies bed. Wanneer we vragen om schone lakens krijgen we gfewoon de volgende kamer. Voor 350 Baht (veel te veel, maar dat kan ik hier achter elke toeristenprijs wel schrijven) krijgen we een kamer met fan. Da’s 21 gulden en verdomd weinig als je net uit Sydney komt, een campsite kost daar al 30 piek (sorry; euro’s ken ik nog niet).

Goed, we regelen nog even drinkwater voor vannacht en vallen in slaap.

03-05-2002

Of moet ik dit dateren met 03-05-2545; de lokale boedhistische datum? Goed geslapen, het is warm maar met een grote ventilator in de kamer is het prima uit te houden.Vanaf het balkonnetje op de gang kunnen we de staat in kijken; vreemde mensen, geuren en kleuren. Een hoop actie en veel toeristen. Weer douchen; de douche en wc zitten hier in een wc-hokje. Het water komt dus onvermijdelijk over de hele wc, het droogt hier gelukkig in minuten met als voordeel dat de wc hier altijd schoon is. Je kunt je hier wel blijven afdrogen, zweet is een van de dingen die je hier maar als gegeven moet nemen, blijven drinken dus.

Beneden nemen we een ontbijtje met eieren, spek en toast en we gaan Bangkok een beetje verkennen. Gewapend met kaartje, even pinnen, gaan we over de markt. Het is hier een grote permanente

braderie (75) waar een ongelooflijk divers aanbod van producten is. We willen nu nog niks kopen omdat we nu nog (te) naief zijn in dit lang, of zo voelen we ons althans, en terwijl we op ons kaartje staren komt er al iemand ons helpen. Wat een aardige mensen hier he? We willen eigenlijk een tempel bekijken en hij legt in goed Engels uit dat het vandaag een Special Buddha holiday is en we voor bijna niks naar de Smiling Budha kunnen kijken, snel beaamd vdoor een toevallig passerende tuk-tuk. Alleen vandaag nog, want morgen moet je weer vet entree betalen. Gelukkig hebben we deze al eerder gehoord, niet intrappen dus want je wordt meegenomen naar een winkel voor een geweldige deal waar je iemand anders rijk van kunt maken.

Ik moest er ter plekke wel om lachen, als je het verhaal eerder hebt gehoord/gelezen verbaas je je over de doorzichtigheid van hun aanpak.

We gaan lekker lopen door de steegjes van Bangkok. Her en der ligt zomaar

vuilnis (76), het stinkt, er liggen zwerfkinderen in de goot, stroomdraden hangen in de lucht als pakjestouw in de willekeur van mikado, de borden zijn onleesbaar en de straatnaambordjes soms gedraaid. Ik vind het erg anders en indrukwekkend. We moeten ergens schuilen want het plents, de regen verdwijnt en het is eindelijk even heerlijk verfrissend. Janneke mag de tempel niet zonder meer in en heeft geen zin in leenkleren, dus we keren om om onze weg terug te vinden. Steegjes, supersmal en vol met kraampjes. Mensen maken hier de mnooiste dingen allemaal met de hand, je vindt hier de vreemdste dieren om te eten hoewel vers misschien anders is en we verbazen ons bij de realisatie dat mensen hier ook echt in deze puinhoop wonen. Erg leuk om dit allemaal te zien!

’s Avonds de Ko San Road op, een bekende nachtmarkt hier. We eten hier een hapje maar het onderhandelen wil nog niet zo lukken. Een beledigde nee en een keer uigelachen toen ik de helft bood, het is nog verdomd lastig om uberhaupt iets te kopen/krijgen voor een redelijke prijs. Maar goed, alles gaat een beetje anders en we leren het vanzelf. Je zult wel moeten om te overleven in deze jungle.

Gisteravond elk een chang-jai (big-chang hierzo) biertje kan ik merken, de alcoholresistentie ligt wat laag. Vandaag gaan we nokken. We ontbijten in een tent 2 nrs verderop voor de helft van het geld en regelen na twee mislukte pogingen een tuk-tuk die wel akkoord gaat met onze prijs, de concurrentie is hier (gelukkig) moordend. Tijdens de rit vertellen we hem dat we naar Ayuthaya gaan, stom natuurlijk, want volgens hem zit die hele stad nu vol met mensen, wij weten dat het nu laagseizoen is maar volgens hem is het nu weekend en gaan aaallle mensen uit Bangkok naar Ayuthaya voor een weekendje tempels bezoeken. Hij dropt ons bij z’n vriendjes met een reisbureau naast het station. Volgens de taxi-man moeten we hier treinkaartjes en accomodatie boeken maar wij lopen liever door naar het loket, voor minder dan een gulden p.p. krijgen we kaartjes en stappen op de trein en we zien het wel als we aankomen.

Prima trein, ruim, continu “railtenders”; mensen die van alles en nog wat aan eten proberen te verkopen. Prachtig uitzicht over de

rotzooi (77) en natuur in Thailand. Rijstvelden, arme mensen, gouden tempels en woeste jungle.

Twee uur later uit de trein, op het station boeken we voor morgen de nachttrein. Behulpzame mensen en een vaste prijs, dat scheelt. We nemen de

tuk-tuk (78) naar een hostel-buurt en bij een volgens de Lonely Planet prima hostel staat een groot bord waar grappig genoeg de verf van af bladderd: “updated from lonely planet: new toilets, new showers, new …. etc”. De gastvrouw/eigenares laat ons de mooiste kamer zien, met balkon, fan, ensuite, voor 15 gulden per nacht, een koopje volgens ons maar meer dan in de lonely planet stond. Ik heb het idee dat zodra je daar inkomt de prijzen snel omhoog gaan, snel even een bord in de tuin zetten he?

De man van de gastvrouw probeert ons een tour aan te smeren in Chang Mai, onze volgende bestemming: er is een coup gaande, het leger is Chang Mai binnen gevallen en iedereen moet drie dagen wachten op een “permit” van het leger aldaar als je op jungletour wilt. Als we bij hem een jungletour boeken dan faxt hij vandaag nog onze paspoort nummers door, en hij laat een lijst zien van de mensen die hem vandaag al wel geloogden. Gewoon negeren lijkt de beste strategie hoewel hij wel origineel is en wij gaan te voet de ruines van deze stad verkennen.

Vroeger was het een prachtige hoofdstad van een groot rijk maar de Birmezen (buren) hebben alles kapotgeslagen en leeggeroofd. Nu bouwen ze stukjes van de

ruines (79) een beetje op omdat er toch wel veel toeristen op af komen en het is erg leuk om hier te kijken. Janneke is helemaal weg van alle monikjes (80) die hier als toeristen komen (nooit geweten dat er een fotocamera (81) onder dat oranje gewaad zat) en we kunnen leuk elkaar met de ruines op de foto zetten.

We proberen wat koekjes en fruit op de markt en vinden onze weg terug naar het hostel. Even

gegeten (82) bij een leuke tent (Tony’s Place), de nachtmarkt bezocht (soms mooie spullen, maar je zit er niet op te wachten) en gaan lekker slapen in PU’s na een biertje op ons balkon.

05-05-2002

Worden we wakker in onze prachtige kamer met balkon. Lekker een beetje uitslapen, douchen en op pad. Eerst even ontbijtje regelen; weer met eieren, europees ontbijt is hier echt stukken betrouwbaarder, en een beetje de stad door op zoek naar een goedkope boottour. Dat lukt allemaal niet echt, ze vragen veel te veel geld en willen niet zakken. Dan niet. We lopen door naar het station, nemen een werkelijk lunch van de

markt (83) (rijst met soort satestokje), blijven nog leven en pakken de ferry voor een dubbeltje. Beetje internetten, doen we regelmatig, het kost hier zoals alles niets, uit eten en op de trein (84) naar Chang Mai! Op het peron de irritante gasten negeren, waar kom je vandaan, Oh, daar kun je niet heen want kies zelf uit: de trein gaat niet/het is special holiday/er is een coup gaande en er wordt gevochten en geschoten/alle hostels zitten vol. Als de trein dan eindelijk arriveert stappen we in de rust. Het is een nachttrein, heel grappig, de banken worden opgeklapt en je hebt twee bedden. Elk een bed, gordijntje ervoor, nog een beetje lezen en dan slapen.

06-05-2002

Even heel wat anders. We worden wakker in de trein, heerlijk geslapen, de tas ligt er nog en het lijkt er op dat de spullen er nog in zitten. Even wakker worden, ik kan me een klein beetje wassen, en we beginnen het ontbijt met de gisteren van de markt gehaalde spullen. Onze bedjes invouwen, nog even een beetje lezen, en dan kunnen we uitstappen in Chiang Mai, zo’n 800 km boven Bangkok.

Zoals gewaarschuwd worden we overvallen door een horde mensen die ons in hun hostel willen krijgen. Allemaal fantastische foto’s en niet duur enzovoort. Een aardig ogende mevrouw claimt de eigenaar te zijn van een van die toko’s en wil ons er gratis en vrijblijvend heen brengen. We moeten toch die kant op en kijken kan geen kwaad. Waneer dan blijkt dat je met z’n allen in een auto gepropt wordt beginnen we toch wel een beetje te twijfelen, okee, voor vijf gulden per nacht in een tweepersoonskamer is niet duur, en waneer we kijken ziet het er nog wel aardig uit voor die prijs, maar het is er toch een beetje vies enzo en we hebben er geen zin in. Bovendien hadden we een goede tip gekregen van Jill en Pascal, en daar willen we eigenlijk eerst kijken.

Dat is vijf minuutjes en twintig tuk-tuk mannetjes voorbij lopen, en het is een iets duurder, maar prachtig schoon, air-conditioned rustig, zeg maar hotel, ensuite inclusief handoeken en ontbijt. Eigenlijk nog nooit zo luxe gezeten, en het kost aanzienlijk minder dan een plekje op de camping in Australie. Eerst even douchen (dat mag wel twee keer per dag hier), tourtje voor morgen boeken (door de jungle en langs vreemde stammen als het goed is), even wat eten regelen, tempels bekijken, heel veel aanbod van diensten waar je niet op zit te wachten af slaan, en toen naar de Thaise massage.

Nou, ik lag daar in een soort van pyama en toen ze begon was ik even bang dat dit wel eens van de uitgesloten deelnames in mijn reisverzekering kon vallen. Ze trekken je ledematen uit elkaar en drukken je plat tot het pijn doet, maar het resultaat is dat je je lekker voelt, en daar gaat het om. Er werken wel heel fout heel erg jonge meisjes hier, maar Janneke lag verderop en ik was niks oneerbaars van plan. Na de massage kregen we een uurtje internet kado, en zo zitten we weer even een verhaaltje te typen.

Vanavond gaan we lekker uit eten zoals elke dag. Waarschijnlijk iets met rijst want dat is het enige dat ze hier eten. Thailand is een fantastisch vakantieland, want je kunt hier leven als god voor een budget van een backpacker….